Tykocin Podlasie - zaściankowo.

Zatrzymałem się przed zamkniętym przejazdem kolejowym. Od kilku dni, pierwszy raz pokazało się słońce...


Grzało przez szybę a towarowy pociąg ruszał powoli ze stacji. W radio leciała jakaś hiszpańska piosenka w rytmie salsy i choć hiszpańskiego nie znam, zrobiło mi się jakoś raźniej na duszy. Kluczowym słowem o dziwo było continuación, co skojarzyło mi się bezsprzecznie z kontynuacją. Nie wiem dlaczego, ale pierwszą myślą jaka mnie naszła - była myśl o moim blogu.
Podgłosiłem radio, pociąg powoli zbliżał się do przejazdu a ja prosiłem aby ta chwila trwała jak najdłużej. Na srebrnych wagonach odbijało się słońce, słychać było jednostajne raz dwa, raz dwa w głośnikach nadal powtarzał się motyw continuación i wtedy jakoś żal mi się zrobiło tych wszystkich chwil spędzonych na blogowaniu, Ponad dwa lata pracy w kształtowaniu strony, pozyskiwanie nowych znajomości, radość z komentarzy i co nagle to zostawić?
Ostatnie wagony zbliżały się do przejazdu, pociąg nabierał prędkości a ja na szybko zapisywałem  i utrwalałem w głowie swoje myśli. Pomyślałem, muszę to wszystko koniecznie zapamiętać.
Zapory przejazdu unosiły się do góry i niczym nożyce ucięły mój kolorowy film. Właściwie film został ucięty zanim się na dobre rozwinął. Obawiałem się, że o całym zdarzeniu zapomnę, przecież już nie raz tak bywało, że będąc (fotografując) jakieś ciekawe miejsca, miałem ciekawe skojarzenia z fotografowaną sceną itd.. pomysły i po powrocie do domu prawie wszystko mi uciekało i nie potrafiłem tego ze sobą powiązać. Dlatego mimo, iż posiadam aparat, to staram się jak najwięcej fotografować oczami, wrzucać to wszystko natychmiast w wywoływacz i utrwalać.
Ten tekst powyżej, nie odnosi się do przedstawionych w tym poście zdjęć. Powstał dwa dni temu. To taka
wspaniała chwila w której do głowy przychodzą różne myśli. Jedną z nich, była myśl, aby te zdjęcia z Tykocina wystawić, niech cieszą potencjalnych oglądających.
Ostatnio, miałem kilka miłych wpisów na blogu, od mieszkańców miejscowości, które fotografowałem np.Miechucino stacyjka. Podziękowano mi za to, iż moje zdjęcia, pozwoliły im dostrzec urok miejsca w którym mieszkają. W pogoni codziennego przemijania. nie potrafili wcześniej tego zauważyć. Bardzo mnie to cieszy. Dziękuję!   :-)

   

Mam jeszcze trochę zdjęć z sierpnia i września, muszę coś z tym zrobić. Choć  pora roku na zdjęciach nie jest adekwatna do obecnej aury, to może i lepiej. Zawsze to miło zobaczyć trochę lata, szczególnie jak za oknami prawie zima i wieczna fotograficzna ciemność.

Tykocin, to bardzo urocze miasteczko - taki zaścianek lub przytulisko. Pięknie się o Tykocinie wypowiadała Ewa na swoim blogu, obiecałem jej, że muszę to sprawdzić na własne oczy - nie kłamała.
Miejscowość, oddalona kilka kilometrów od głównej drogi, prowadzącej na Białystok, jest (była) w generalnym remoncie. Nawet droga prowadząca do Tykocina była w naprawie i czynny był tylko jeden jej pas. Sygnalizacja świetlna zmusiła mnie do odczekania kilku minut, co pozwoliło mi utrwalić ten fakt przez szybę auta :-)

Trafiłem na piękną pogodę. Było wcześnie, słońce powodowało mocne kontrasty, szczególnie, że wiele domów miało białe elewacje. Jakoś musiałem sobie z tym radzić.
Zapraszam do obejrzenia części zdjęć z Tykocina poniżej. Więcej zdjęć i może ciekawsze refleksje w następnym wpisie.

x

x

x

 x

xx