Fotografia prowincjonalna

NIE DLA ACTA !

2012-01-23T16:26:00.004+01:00

ZOBACZ I POSŁUCHAJ KONIECZNIE!!!

NIE DLA ACTA!!

Dużo miedzi i pełnego szkła.

2011-12-30T16:17:00.001+01:00

Moi drodzy! Minął kolejny rok - niestety. Nasze dzieci się starzeją a my wciąż coraz młodsi i tak trzymać. Jest to moje ulubione powiedzenie. Często je stosuję, kiedy spotykam kogoś znajomego, który w słowach powitania, przejawia symptomy psychicznego starzenia się. Uważam, że życiowy optymizm, jest
motorem dobrego samopoczucia psychicznego i fizycznego. Optymiści, podobno żyją lepiej a lepsze
życie, to dłuższe życie. Coś na ten temat wiem. Urodziłem się w tym samym roku w którym zmarł Józio S. No.., nie psujcie sobie głowy, ten z sumiastymi wąsami jak Jerzy Trela w jednej ze sztuk teatralnych :))
Jak już obliczyliście w Googlach, to teraz może lepiej zrozumiecie moje fanaberie dotyczące blogowania: wzloty i upadki, przestoje i porywy a czasem zwykłe lenistwo. Nie o tym jednak chciałem pisać.
Bardzo jest mi miło, że sympatyzujecie mojej "twórczości", że tutaj zaglądacie, że potraficie ładnie precyzować swoje myśli, że komentujecie zdjęcia, mimo braku aktywności z mojej strony. Jesteście kochani i bardzo Was lubię. Nie obiecuję rychłej zmiany. Nadal tkwię w pewnym zawieszeniu z którego nie mogę się wyrwać - może zbyt słabo tego chcę, może to nie jest odpowiednia pora? Na domiar tych rozterek, rzucam sobie kolejne fotograficzne wyzwania - taki już jestem Ostatnim z moich wyzwań jest to, że jestem bez
aparatu, tzn. bez lustrzanki - sprzedałem. Uważam, podobnie jak wielu z Was, że to nie aparat robi zdjęcia, on tylko nam w tym pomaga. Mógłbym kupić sobie lepszy model i nawet taki miałem zamiar, cóż by to jednak dało? Czy moje zdjęcia byłyby ciekawsze, lepsze bardziej wartościowe - chyba nie? Ostatnio wszystko sprowadzało się do tego, że coraz częściej musiałem zmieniać plenery, coraz częściej goniłem po kraju za oryginalnymi tematami a nie szukałem ich obok siebie. Zrozumiałem, że nie tędy droga, że to do niczego nie prowadzi. Brak czasu oraz brak nadmiaru funduszy, nie pozwolą mi pokazać Wam zdjęć z kanionu Colorado, brazylijskiej dżungli czy nawet z Juraty latem. Byłem tam kilka razy - nic ciekawego ( mówię oczywiście o Juracie). Poza tym, National Geographic i Pascal są w tym lepsze ;))
Sprzęt do fotografowania mam ;))
Nazywa się Nokia N8, ma 12Mpx, dużo opcji ustawień w tym ISO i robi zdjęcia lepsze niż niejeden kompakt. Zobaczymy jak się sprawdzi w moich rękach? ;))
Jeżeli nadal nie będziecie widzieli zdjęć na moim blogu, to:
1. Aparat przerósł moje umiejętności.
2. Aparat nie spełnia moich oczekiwań.
3. Nadal mi się nie chce i jestem leń.
4. Nie mam pomysłów i jestem dupa.
5. Już dawno tu nie mieszkam ;)

To by było na tyle w starym roku. Jako, że zbliża się nieuchronnie nowy, chciałbym Wam moi kochani, życzyć w tym Nowym Roku spełnienia najskrytszych marzeń i samego dobrego zdrowia. Życzę Wam, aby wszystko czego się dotkniecie, przybierało kolor ten na zdjęciu, żebyście mieli w portfelach dużo miedzi, abyście w swoich rodzinach nie zaznali trosk i smutków a Wasze dzieci.., żeby się nigdy nie starzały. Wszystkiego najlepszego!!!

Grzegorz

Świątecznie

2011-12-25T00:02:00.002+01:00

"Było sobie drzewo"

Tykocin Podlasie - zaściankowo.

2011-12-01T11:38:00.002+01:00

Zatrzymałem się przed zamkniętym przejazdem kolejowym. Od kilku dni, pierwszy raz pokazało się słońce...

Grzało przez szybę a towarowy pociąg ruszał powoli ze stacji. W radio leciała jakaś hiszpańska piosenka w rytmie salsy i choć hiszpańskiego nie znam, zrobiło mi się jakoś raźniej na duszy. Kluczowym słowem o dziwo było continuación, co skojarzyło mi się bezsprzecznie z kontynuacją. Nie wiem dlaczego, ale pierwszą myślą jaka mnie naszła - była myśl o moim blogu.
Podgłosiłem radio, pociąg powoli zbliżał się do przejazdu a ja prosiłem aby ta chwila trwała jak najdłużej. Na srebrnych wagonach odbijało się słońce, słychać było jednostajne raz dwa, raz dwa w głośnikach nadal powtarzał się motyw continuación i wtedy jakoś żal mi się zrobiło tych wszystkich chwil spędzonych na blogowaniu, Ponad dwa lata pracy w kształtowaniu strony, pozyskiwanie nowych znajomości, radość z komentarzy i co nagle to zostawić?
Ostatnie wagony zbliżały się do przejazdu, pociąg nabierał prędkości a ja na szybko zapisywałem i utrwalałem w głowie swoje myśli. Pomyślałem, muszę to wszystko koniecznie zapamiętać.
Zapory przejazdu unosiły się do góry i niczym nożyce ucięły mój kolorowy film. Właściwie film został ucięty zanim się na dobre rozwinął. Obawiałem się, że o całym zdarzeniu zapomnę, przecież już nie raz tak bywało, że będąc (fotografując) jakieś ciekawe miejsca, miałem ciekawe skojarzenia z fotografowaną sceną itd.. pomysły i po powrocie do domu prawie wszystko mi uciekało i nie potrafiłem tego ze sobą powiązać. Dlatego mimo, iż posiadam aparat, to staram się jak najwięcej fotografować oczami, wrzucać to wszystko natychmiast w wywoływacz i utrwalać.
Ten tekst powyżej, nie odnosi się do przedstawionych w tym poście zdjęć. Powstał dwa dni temu. To taka
wspaniała chwila w której do głowy przychodzą różne myśli. Jedną z nich, była myśl, aby te zdjęcia z Tykocina wystawić, niech cieszą potencjalnych oglądających.
Ostatnio, miałem kilka miłych wpisów na blogu, od mieszkańców miejscowości, które fotografowałem np.Miechucino stacyjka. Podziękowano mi za to, iż moje zdjęcia, pozwoliły im dostrzec urok miejsca w którym mieszkają. W pogoni codziennego przemijania. nie potrafili wcześniej tego zauważyć. Bardzo mnie to cieszy. Dziękuję! :-)

Mam jeszcze trochę zdjęć z sierpnia i września, muszę coś z tym zrobić. Choć pora roku na zdjęciach nie jest adekwatna do obecnej aury, to może i lepiej. Zawsze to miło zobaczyć trochę lata, szczególnie jak za oknami prawie zima i wieczna fotograficzna ciemność.

Tykocin, to bardzo urocze miasteczko - taki zaścianek lub przytulisko. Pięknie się o Tykocinie wypowiadała Ewa na swoim blogu, obiecałem jej, że muszę to sprawdzić na własne oczy - nie kłamała.
Miejscowość, oddalona kilka kilometrów od głównej drogi, prowadzącej na Białystok, jest (była) w generalnym remoncie. Nawet droga prowadząca do Tykocina była w naprawie i czynny był tylko jeden jej pas. Sygnalizacja świetlna zmusiła mnie do odczekania kilku minut, co pozwoliło mi utrwalić ten fakt przez szybę auta :-)

Trafiłem na piękną pogodę. Było wcześnie, słońce powodowało mocne kontrasty, szczególnie, że wiele domów miało białe elewacje. Jakoś musiałem sobie z tym radzić.
Zapraszam do obejrzenia części zdjęć z Tykocina poniżej. Więcej zdjęć i może ciekawsze refleksje w następnym wpisie.

Lubię "To" !

2011-11-07T10:18:00.002+01:00

Tytuł posta trochę prowokacyjny, bo wcale tego nie lubię - tak mnie jakoś naszło. Może dlatego, że te dwa....

słowa często mi gdzieś wpadają w oczy? Pragnę niniejszym poinformować blogowiczów, którzy tu zaglądają, że nastąpi teraz przerwa w blogowaniu, na czas nieokreślony. Mam poranione plecy, są całe w ranach. Z powodu bólu - w tych plecach, nie mogę siedzieć w fotelu przed komputerem. Mam także odruchy wymiotne jak czytam niektóre własne komentarze, które umieszczam gdzieś tam w sieci. Z powodu tych komentarzy, miewam też trudności z goleniem się - nie mogę już patrzeć na własną gębę w lustrze.Rozterek jest więcej, ale czy jest sens o tym pisać? Muszę poszukać nowej drogi, chyba to będzie koniec blogowania a może zmiana formuły - zobaczę. A może szukanie pewnych rzeczy w realu, czyli powrót do rzeczywistości, która mi gdzieś tam uciekła? Życzę wszystkim.., nadal dobrego samopoczucia. Będę Was wnikliwie obserwował :) Dziękuję!

Stara Wieś Pałac Podlasie

2011-11-03T20:16:00.002+01:00

Jadąc drogą nr.62 od Łochowa w kierunku Węgrowa i Sokołowa Podlaskiego, wjeżdżamy do wsi - Starej..

Wsi. Już przy wjeździe. po lewej stronie drogi, rzuca się nam w oczy, okazały kuty płot a w oddali widać bielejące w słońcu zabudowania pałacowe.
Zwalniam, zaszokowany widokiem, patrzę w lusterka wsteczne aby mnie ktoś z tyłu nie rozjechał i podziwiam.., intensywnie podziwiam.

Otoczenie jest dosyć rozległe, muszę przejechać jeszcze paręset metrów, aby wreszcie stanąć na parkingu przed kościołem. Kościół i pałac stoją w bliskim sąsiedztwie, a więc biorę tylko aparat, zastanawiam się czy brać ze sobą torbę z resztą akcesoriów? Torba zostaje w aucie, biorę tylko zapasowe zasilanie i przechodzę przez oddzielającą kościół i park szosę.

W jednej chwili przekraczam uchyloną bramę, nawet jestem zdziwiony, że nikt nie woła biletu, choć kasy nie widziałem. Po chwili jednak zdarzyło się to o czym w ogóle nie pomyślałem. Zanim zdążyłem włączyć aparat, podbiegło do mnie dwóch ochroniarzy, ubranych na czarno, niczym brygada antyterrorystyczna, z krótkofalówkami i krótką bronią w kaburach. Bez wstępnych ceregieli, jeden z nich żąda dowodu osobistego a drugi wyrywa mi z rąk aparat. Jestem totalnie zaskoczony, głos uwiądł mi w gardle, nie potrafię wydusić z siebie słowa. Przez głowę przelatują mi różne myśli. Zastanawiam się, czy były na bramie lub płocie, jakieś ostrzegawcze tablice, ale nic nie pamiętam. Strach mnie po prostu sparaliżował. Po chwili, ( ten co mi zabrał dowód) warknął "masz chłopie nieważny dowód. Mamy rok 2021, ważność skończyła się rok temu" :))
No dobra starczy tych fantazji, to wszystko nie miało miejsca, oprócz tego, że wszedłem przez uchyloną bramę. Nie znaczy to jednak, że taki scenariusz nie może się w przyszłości zdarzyć, ale o tym później.

Udało mi się przekroczyć bramę pałacu, ponieważ jakaś para młoda miała fotograficzną sesję ślubną i chyba brama się za nimi dobrze nie zamknęła.

Pałac jest piękny, wywiera na mnie ogromne pozytywne wrażenie, więc odpalam aparat i robię a raczej połykam nim fotki. Dziwi mnie trochę, że nie ma żadnych turystów, choć pora wczesna - dopiero po piętnastej. Na wszelki wypadek poruszam się dyskretnie jak kot, co by jakiegoś hrabiego z grobu nie wyrwać lub ochrony nie drażnić :)

Teraz trochę o historii pałacu. Postaram się, zrobić to jak najkrócej.
Budynek w stylu angielskiego neogotyku. Pierwsze wzmianki o Starej Wsi pochodzą z drugiej połowy XVII wieku - własność Radziwiłów. Przez cały okres swego istnienia pałac wielokrotnie zmieniał właścicieli, były to powszechnie znane rody. Cieszył swym wyglądem i funkcjonalnością aż do II wojny światowej, kiedy to został zdewastowany i ograbiony przez czasowego właściciela o swojskiej nazwie "krasnoarmiejec".
Po wojnie został przejęty przez państwo. Od roku 1966 właścicielem jest NBP. W roku 1972-79 właściciel przeprowadził gruntowny remont. Kolejny remont w roku 1999-2001.
Polecam przeczytać więcej o historii tutaj Pałac historia.. Lub tutaj Zespół Pałacowy treściwiej.
Warto też poszukać zdjęć wnętrza pałacu, jest co podziwiać np. tutaj Kilka wnętrz aby nabrać apetytu :)

Nawiązując do osobistego scenariusza z 2021 roku. Z tego co mi wiadomo, to obiekt w całości zamknięty jest dla zwiedzających. W tej chwili, mieści się tam ośrodek szkoleniowy Narodowego Banku Polskiego. Dziwne, że nie można zwiedzać pałacu, stanowi on było nie było - wspólne dobro narodowe. Przypominam sobie, że w latach kiedy dokonywano pierwszego remontu, był w kraju jeden, jedyny słuszny bank, gdzie wszyscy przechowywali swoje pieniądze. Jak o tym pomyślę, to jest mi jakoś głupio. To wszystko co jest dzisiaj, to istnieje dzięki naszej kasie, jestem tego pewien. Nie trzymałem wtedy forsy w bankach szwajcarskich, choć dziś też jej tam nie trzymam - bardzo żałuję :) Natomiast, drugi remont moi drodzy, prawdopodobnie został wykonany za czasów panowania tego, co musiał odejść a nie odszedł. No wiecie ten co skroił nam wypłaty o kilka zer i spowodował, że mamy wszechobecny dobrobyt. Dobry Pan.
Nie chcę być złym prorokiem, ale wspomnicie moje słowa - jeszcze trochę i takie pałace będziemy mogli oglądać przez szpary w kutych stalowych płotach. To by było na tyle. Film się urywa cdn...

Zdjęcia udało mi się zrobić - myślę, że nie najgorsze. Obiekt jest pięknie położony, graniczy z dużym kompleksem leśnym. Otoczony jest fosą i parkowymi stawami. Na terenie parku jest dużo starych drzew a od bramy do budynku pałacu prowadzi piękny most.
Póki co, nikt mnie z terenu pałacu nie wyganiał, choć jestem pewien, że byłem obserwowany. Obiekt jest gęsto opleciony monitoringiem. Miałem jedną przygodę i tu nie ściemniam. Nie mogłem wyjść z terenu pałacu. Młodej pary i pani fotograf już nie było a brama była solidnie zamknięta. Szukałem jakiegoś dzwonka, portierni itd.. Trwało to pewną chwilę, już chciałem udać się w kierunku pałacu z błaganiem o wypuszczenie mnie z klatki. Z opresji wybawiły mnie dwie panie, jak przypuszczam kończące pracę, może kelnerki, kucharki it...Bez namysłu użyły sekretnie ukrytego przycisku i brama się otworzyła, by po chwili za nami się zamknąć na amen.
I jeszcze jedno.., dobrze, że zabrałem ze sobą dodatkowe zasilanie aparatu. Ten mój sprzęt Pentax K-r, wtedy jeszcze był na starym sofcie, miał tę wadę, że pokazywał długo dwie kreski, potem krótko jedną, by po chwili zamilknąć. Do auta miałem blisko, około 100 metrów. Przypuszczam jednak, że gdybym poszedł zmienić baterię w aparacie, to już ponownie na teren kompleksu - bym nie mógł wejść. Nie mógłbym się Wam pochwalić zdjęciami. Zabierajcie ze sobą zawsze - dodatkowe zasilanie i kartę pamięci :) Pozdrawiam !

Aleksandrowski Rynek

2011-10-30T11:39:00.003+01:00

Jak to mówią "nawet najgorszy handel, lepszy niż dobra robota". Coś w tym powiedzeniu jest, bo działalność...

ta kwitnie w najlepsze. W moim miasteczku corocznie przed pierwszym listopada w centralnym punkcie miasta pod pomnikiem - jak niektórzy mówią pod "gapą" rozkłada się miasteczko ogrodnicze. Może to raczej wioska ogrodnicza, więc będę takiego terminu używał.

Wioska położona jest przy jednej z głównych ulic prowadzącej do obu cmentarzy, czyli parafialnego i komunalnego Jest więc doskonałym miejscem na wystawienie towaru. Idąc czy jadąc w stronę cmentarzy
musimy to miejsce minąć.

Sprzyjająca jesienna pogoda spowodowała, że kwiaty w tym roku, są niezwykle dorodne i kolorowe. Ceny kwiatów różne, uzależnione od pory dnia i popytu a także od ilości pośredników. Handel kwitnie w najlepsze, sprzedający ogrzewają się gorącą kawą czy herbatą, inni czymś mocniejszym, wszak sklepów wokół rynku nie brakuje. Pilnują towaru i miejsca. Miejsce jest najważniejsze, im bliżej ulicy tym lepiej, większa szansa na sprzedaż, łatwo psującego się towaru.

Co roku te same twarze handlujących. Dziwne, bo mało który ze sprzedających, ma jakąś działalność ogrodniczą. Niektórzy z ziemią ogrodniczą nie mieli nigdy do czynienia. Nie o tym jednak chciałem pisać, bo robić coś trzeba, a że w moim miasteczko roboty nie ma - to tym bardziej taka inicjatywa nie powinna być krytykowana.

Nie podoba mi się to, że władze miasta zezwalają na handel w tym miejscu. Wiem, są z tego jakieś pieniądze dla miasta, handlujący uiszczają tzw. opłaty placowe, ale można byłoby to zorganizować inaczej. Widocznie nie ma na to pomysłu - podobnie jak na wiele innych rzeczy w Aleksandrowie. Każdy ma taką radę swego miasta na jaką zasługuję - niestety. Jako że duchem należę do tej społeczności, tu się urodziłem, to od wielu lat terytorialnie nie jestem z miastem związany. Choć do centrum miasteczka mam tysiąc metrów i mogę to pieszo pokonać w dziesięć minut, to moje miejsce zamieszkania należy już do gminy. Całe szczęście, nie muszę sobie robić rachunku sumienia i się biczować.
Czy w waszych miastach i miasteczkach też tak jest? Czy może władze jakoś sobie z tym radzą? Fakt, że nasz pomnik - poświęcony konstytucji, to nie Grób Nieznanego Żołnierza w Warszawie, ale mimo wszystko to jakoś nie działa tak, jak powinno.
Tutaj inne zdjęcia z tego miejsca POMNIK

Dworzec Kolejowy Sokołów Podlaski

2011-10-27T13:34:00.003+02:00

Jadąc jedną z głównych ulic Sokołowa (ulica Lipowa) - prowadzącą od Węgrowa, zmuszeni jesteśmy....

przejechać przez przejazd kolejowy. Mimo, że przejazd ten, jest już nieuczęszczany przez pociągi, to z przyzwyczajenia i z obawą spoglądamy w lewo, prawo jak na czynnym przejeździe, przez który przejeżdżają pociągi. Wzrok nasz biegnie po torach, których jeszcze nie zdemontowano i nagle widzimy, że w peronach stoi osobowy pociąg - wyraźnie widać jego tył.

Perony znajdują się w odległości około 400 metrów od przejazdu, ale kolorowe wagony rzucają się w oczy z daleka i nie można pociągu z niczym pomylić. Skręcam więc, bez zastanowienia w pierwszą ulicę w lewo, która biegnie równolegle do torów. Okazuje się, że jest to ulica Kolejowa, a więc musi mnie zaprowadzić do dworca.

Zatrzymuję się przed małym skwerem, na nim kilka pojedynczych drzew i ślady po fontannie. Jest nawet parking, wysypany drobnym grysem, na którym można postawić auto. Nigdzie jednak nie widzę dworca. Po chwili jednak, zdaję sobie sprawę, że budynek przed którym stoję, to dawny dworzec kolejowy. Moje oczy szukały rudery z oknami zabitymi deskami a tu taka niespodzianka. Pierwsza myśl, która do mnie dociera, to taka, że jak się chce - to można. Widziałem już wiele opuszczonych budynków dworcowych, niektóre w opłakanym stanie np. nasz dworzec aleksandrowski, lub dworzec w Miechucinie (Kaszuby).

To, że zamyka się nierentowne linie kolejowe oraz leżące przy tych liniach dworce - jest poniekąd nieuniknione. Ekonomia ma swoje prawa i nie znosi skrupułów, są jednak miejsca w kraju, gdzie potrafiono te okoliczności wykorzystać - ku chwale radnych i chyba jednak - dla dobra mieszkańców?

Smutne, opuszczone wagony stoją posłusznie w swojej kolejce. Prawdopodobnie oczekują kasacji i pocięcia na złom. Ten skład jest bardzo długi, liczy około dwudziestu wagonów , zapewne kiedyś zwiedził cały kraj. Dziś jest już niepotrzebny. Takie życie.

Po drugiej stronie torów jest wielka składnica złomu. Słychać tam pracujących ludzi, dźwięki łamanej i gniecionej stali, oraz wyjące maszyny. Te wagony niebawem tam trafią - nie jest daleko.

Na zdjęciu pierwszym - tak wyglądał dworzec przed II wojną i wcześniej.
Na zdjęciu niżej, po II wojnie - po odbudowaniu ze zniszczeń.
Trzecia fotka, przedstawia budynek, który jeszcze w 2007 roku tak wyglądał. Świadczy o tym choćby, wpis z 2006 roku - umieszczony na jednym z portali. Tu go zacytuję:

--"Witam podobno w Sokołowie jest opuszczony dworzec kolejowy. Moglibyscie napisac cos wiecej o nim. Warto sie tam wybrac?"
--"Wybrac sie? To zalezy, co Cie w takich miejscach pociaga. Bo generalnie ten dworzec prezentuje soba raczej obraz nedzy i rozpaczy, niz malowniczy pejzaz na uboczu. Smutny to widok, a i inne niz wzrok zmysly potrafi porazic. Ale fakt... sklania do refleksji nad skutkami ubocznymi tzw. przemian, ktore w ciagu ostatnich lat kilkunastu w naszym kraju zaszly.
Osobiscie bylbym rad bardzo i wdzieczny komus, kto potrafilby przywrocic temu obiektowi blask lub chociaz przyzwoity wyglad, niekoniecznie zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Ale to tylko sfera marzen, bo na oko, to mocno spora kase trzebaby tam wpompowac, a po drodze pewnie i tak znalazloby sie kilku radnych albo innych madrali, ktorzy bez stosownej zachety albo ze zwyklej zlosliwosci skutecznie utrudnialiby takie przedsiewziecie. "

Nic dodać, nic ująć. Czy w moim, mieście, też się kiedyś tak stanie? Kubatura dworca w Aleksandrowie Kujawskim jest około 10 razy większa, więc i koszty inne. Ponadto, wciąż jeżdżą po torach pociągi - może jak przestaną jeździć- zdarzy się jakiś cud :)

I tu parę słów o finansach:

Miasto Sokołów Podlaski zrealizowało projekt pod nazwą: "Przebudowa i adaptacja budynku starego dworca PKP w Sokołowie Podlaskim przy ul. Kolejowej na potrzeby Biblioteki Miejskiej Pracowni Dokumentacji Dziejów Miasta".

Wydatek współfinansowany przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013
Priorytet VI Wykorzystanie walorów naturalnych i kulturowych dla rozwoju turystyki i rekreacji
Działanie 6.1 Kultura

Informacje dotyczące projektu:
Całkowita wartość projektu: 2 763 355,49 zł

Wydatki kwalifikowane: 2 695 271,08 zł

Wartość dofinansowania z Unii Europejskiej: 1 571 073,50 zł

Beneficjent: Miasto Sokołów Podlaski

Trzy ostatnie zdjęcia pobrałem ze strony MBP w Sokołowie Podlaskim
Warto tam zajrzeć, pokazane są wnętrza biblioteki, które są fantastycznie zrobione a autorem świetnych zdjęć jest pan Michał Kurc. Polecam serdecznie :)

No i mapka, co by wiedzieć jak tam dojechać drogą asfaltową, bo po torach już się nie da :)

W 60 minut dookoła....

2011-10-21T14:47:00.002+02:00

No właśnie.., byłem, zobaczyłem, odjechałem. Gdyby Juliusz Verne żył, zapewne, obserwowałby mojego

bloga. Zzieleniałby z zazdrości, gdyż on objechał świat w 80 dni a ja to zrobiłem pieszo w 60 minut ;)
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Szymbark na Kaszubach, pretenduje chyba do miasteczka największego kiczu. Czegóż tam nie ma - wspominałem o tym niejednokrotnie. Park Miniatur, wita nas okazałym drewnianym płotem, przez którego szpary, możemy zobaczyć co nas czeka jeśli kupimy bilet wstępu. Najpierw jednak skasują nas za parking, niestety już nie pamiętam taryfy - może to i lepiej ;)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jak wspomniałem wcześniej, przez dziurę w płocie oceniłem ekspozycję. Najchętniej bym pojechał dalej, ale moje wnuczki, były bardzo zainteresowane przekroczeniem południka zero, równika i nie wiadomo czego jeszcze, więc wspólnie ruszyliśmy na podbój świata.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wystawa (nie będę tego nazywał parkiem), zajmuje obszar 50/50 metrów, na którego powierzchni, bez ładu i składu posadowiono około 60 miniatur z całego świata. Modele budowli, są nieźle wykonane - ze starannością i wiernym odwzorowaniem szczegółów. Cóż jednak z tego, jak ich bezładne rozmieszczenie, uniemożliwia zrobienie jakichkolwiek sensownych zdjęć.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Po prostu nie ma takiej opcji, by fotografując, nie złapać w tle innego obiektu. Bardzo to irytuje, bo co się człowiek nagimnastykował z klękaniem i kucaniem łącznie :)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Pozytywnym jest to, że wystawa spełnia doskonałą rolę edukacyjną - moje dziewczyny były zachwycone.. Małe kózki - w roli kosiarki, najchętniej zabrałyby ze sobą do domu.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Pokazuję tu niewiele zdjęć, eksponatów było więcej, ale wkroczenie na teren galerii - wycieczki ze szkoły podstawowej, skutecznie mnie do fotografowania zniechęciło. W ciągu pięciu minut, dzieciaki skutecznie opanowały wszystkie eksponaty - dokładnie je zasłaniając lub umiejscawiając się w kadrze.
Nie będę więcej zrzędził, było lato, był urlop, było ciepło i miło - się było. Dla dzieci wspaniała sprawa, dla dorosłych już mniej - przecież my już wszystko w życiu widzieliśmy :)

Łochów Pałac - Podlasie

2011-10-18T10:36:00.003+02:00

Jadąc drogą numer 62 z Wyszkowa na Sokołów Podlaski, można zauważyć przy drodze tablice informujące.

nas o zabytkowym pałacu w Łochowie. Z kilometra na kilometr moje napięcie rosło, choć doświadczenie podpowiadało mi, iż znowu trafię na jakieś ceglane ruiny. Łochów to małe miasteczko, umiejscowione przy głównej drodze. Blisko pałacu, dwa sklepy spożywcze i skrzyżowanie. Jeden sklep zamknięty, natomiast w drugim sympatyczna pani wskazała mi drogę do pałacu. Zapewne sam bym go znalazł, ale jak pisałem wcześniej - lubię rozmawiać z miejscowymi. Pałac zlokalizowany jest dwieście metrów od drogi, musiałbym być ślepy, aby nie dostrzec z daleka otaczającego go parku. Już pierwszy rzut oka - na widoczne budynki, wywołał we mnie pozytywne wrażenie a aparat w torbie krzyczał " wyjmij mnie wreszcie, ja też chcę zobaczyć"
Z tablicy informacyjnej - dowiedziałem się, że mieści się tu Centrum Konferencyjno Wypoczynkowe. Starczy tego wstępu, ruszamy w teren :)
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kilka kroków i jesteśmy na okazałym dziedzińcu. Tu mieści się wejście do recepcji w której usłużny pan, informuje o czekających nas atrakcjach za minimum trzy stówki na głowę. Podziękujemy, jak będziemy zarabiać tyle co gwiazdy TVNu, to skorzystamy :)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Pozwoliłem sobie umieścić zdjęcie pałacu, znalezione w sieci. Tak wyglądał budynek przed remontem, który rozpoczął się w 2005 roku a ukończono go w roku 2008. Remont wykonała firma Arche. Po drugiej wojnie, zamieszkiwali tu robotnicy rolni - takie były obyczaje a tradycją było..., co ja będę pisał - sami wiecie :)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Obecnie, budynek jest własnością prywatną. Trzeba przyznać, że w remont musiało pójść sporo kasy, ale obecnie pałac i jego otoczenie jest piękne. Co najważniejsze, nie jest ogrodzony płotami. Można spokojnie spacerować, robić zdjęcia i za parking nie biorą kasy - co zdarza się przy różnych ruinach na terenie kraju :)
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Musicie mi uwierzyć na słowo, że jest tam pięknie. Widziałem wiele bardziej okazałych obiektów, ale otoczenie tego pałacu sprawia, że czujemy się tam przepełnieni urokiem.Byłem tam około dwóch godzin, nawet nie wiem jak mi ten czas upłynął. Troszkę kłopotów sprawiało słońce, które często przysłaniały pojedyncze chmurki. Chciałem mieć wszystkie kadry w podobnym świetle, więc musiałem te chmury ręcznie odganiać. Najlepiej mi to wychodziło, gdy leżałem sobie na trawie w pobliżu stawu ;)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wypada teraz napisać parę słów o historii tego pałacu. Ponieważ jest ona dość długa i bogata, odsyłam Was na jego domową stronę. Tam jest wszystko opisane bardzo dokładnie.Warto przeczytać zapewniam :)
PAŁAC ŁOCHÓW
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ten mostek jest w moim mniemaniu cudny. Czy Wam też się podoba?
Jeśli moi drodzy, poczujecie latem rezerwę finansową i porzucicie rozterki czy zbierać na nowe szkło czy gdzieś wyjechać na weekend , to polecam Wam to miejsce. To tylko 600zł za dobę - dla dwojga. Co to za kwota dla nas - prawda ?
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Na koniec skromny widoczek na wioskę i mapa. Zapraszam do komentowania :)

Pstryk?

2011-10-15T11:51:00.000+02:00

Łabiszyn

2011-10-12T20:30:00.005+02:00

Jeśli wcześniej zwiedzaliśmy Pałac Lubostroń w Lubostroniu, to następnie kierując się drogą nr.253 na.....

Szubin, możemy zajrzeć do Łabiszyna. Jest to niewielka osada na prawach miasta, licząca 4,5 tys. mieszkańców a historia powstania osady sięga XIII wieku.

Zainteresowanych historią miasteczka - zapraszam WIKIPEDIA

Jest niedzielny poranek, pogoda wspaniała, ale wokół rynku cicho i sennie. Nie wiadomo, czy miasteczko jeszcze dosypia, czy tu tak zawsze spokojnie? Parę osób idzie do kościoła, stawiamy auto na parkingu, jest fajne światło, więc robię pierwsze zdjęcia. No dobra, gdzie teraz? Spotykamy młodego człowieka, pytamy o miejsca godne zobaczenia. Wskazuje nam wyspę, kościół i nic więcej. Potem tradycyjnie do cukierni. Jesteśmy już po kawie a więc na lody. Dwie panie przy stoliku kierują nas w stronę Noteci - na wyspę.

To niedaleko od ryneczku, zaledwie 150 metrów. Po drodze spotykamy zabytkowy budynek spichlerza z
XIII wieku. Jest dobrze utrzymany. Przeżył już niejednego osobnika o czym przypomina nam reklama wisząca na elewacji. Fajne :)

Na wyspę dostajemy się przez niewielki mostek. Słychać z głębi kościelne śpiewy. Plakaty informują nas o charytatywnej akcji zbierania pieniędzy na przeszczep szpiku kostnego.Akcja godna poparcia, ale tego nie fotografujemy. Z drugiej strony widok na stary młyn (zdjęcie). Ładnie się prezentuje w tym świetle, choć trochę jest zasłonięty przez dorodne drzewa.

Idziemy na wschodnią część wysepki. Podoba mi się tu. Noteć pięknie się rozlewa, w trzcinach słychać trzepot kaczek. Chciałoby się gdzieś usiąść, nacieszyć oczy, ale usiąść nie ma na czym. Szkoda!
Idziemy dalej, opuszczamy wyspę.

Teraz możemy podejść blisko młyna, jest odsłonięty więc "pstryk". Okazuje się, że został zbudowany w 1796 roku. Też nieźle utrzymany. Wydaje się, jakby jeszcze wczoraj pracował pełną parą. Dziwne!

Kilkadziesiąt metrów i jesteśmy już pod kościołem. Został zbudowany w XVII w. choć na fundamentach dawnej XIII wiecznej bazyliki.

W roku 1410 przez Łabiszyn przejeżdżał król Władysław Jagieło. Było to "ponoć" drugiego listopada. Jak mówią pisma, zatrzymał się tu na nocleg. Dla upamiętnienia tej, daty posadził na wzgórzu dwa dęby. Jeden z nich przetrzymał kilka stuleci i stoi do dzisiaj.
Miejscowi mówią, że jeden młodzian, wjechał nie tak dawno - do środka na koniu, zrobił dwa kółka i spokojnie wyjechał.

Nie.., no z tym młodzianem, to trochę przesadziłem To był żart :). Dąb jest okazały, ma ponad pięć metrów w obwodzie, ale jego kondycja jest niezbyt dobra - co widać na zdjęciu. Mowa oczywiście o dębie :)

Wracamy na rynek - jest ładny.

Niektóre kamienice są z XVIII, ta bardzo nam się podobała :)

Jeszcze tylko kilka ujęć, kilka pamiątkowych wspólnych zdjęć na skwerze i w drogę. Żegnamy Łabiszyn w dobrym nastroju. Pogoda nam sprzyjała, spacer udany, zdjęcia chyba też - cóż więcej trzeba?

Skansen Wdzydze - Wnętrza

2011-10-08T09:38:00.001+02:00

Wystawiając zdjęcia ze skansenu we Wdzydzach Kiszewskich, obiecałem fotki wnętrz, wystawić nieco....

później - tak też robię. Nie mam tych zdjęć wiele, nie byłem nastawiony na fotograficzną penetrację skansenu. Poza tym, w skansenie było dużo zwiedzających. Trzeba było mieć sporo cierpliwości, aby wyczekać momentu, gdy w danej izbie nie było żadnego turysty.

W izbach czysto i schludnie, momentami miałem wrażenie, że za czysto i za ładnie jak na skansen. Całość, wydaje mi się mocno przypudrowana i mówiąc kolokwialnie - wypicowana.

Patrzysz z zewnątrz na chatę, myślisz XIX wiek - jak nic. Wchodzisz do środka a tam - istny Wersal :)
Wiele osób chciałoby mieć sypialnię w tym stylu a już takie.., dwa wielkie łoża hmm.. ;)

Salon z jadalnią, też niczego sobie - prawda?

Na zdjęciu powyżej, troszkę biedniej, ale czy takie były realia? Śmiem wątpić :)

Te flaszki z domowym winem - były pełne. Po obejrzeniu tych wszystkich pięknych wnętrz, wpadłem w taką nostalgię i żałość, że nie przyszło mi żyć w XIX wieku, że pozwoliłem sobie z każdej butelki trochę wina uszczknąć ;) Od razu, nastrój mi się poprawił, więc w tym błogim nastroju, pozdrawiam wszystkich serdecznie :)
PS.
O wino się nie martwcie. Tego samego dnia dolano do butelek farby i "gitara"

Wiejski street - czyli myślcie co chcecie

2011-10-06T12:50:00.001+02:00

Gdzie kamieni kupa, tam...

2011-10-04T21:38:00.003+02:00

Wiem..,wiem co macie na myśli :))

Skansen we Wdzydzach Kiszewskich

2011-10-03T22:13:00.001+02:00

Chyba mamy ostatnie dni tak ładnej pogody, tak ćwierkają wróble w Tv. Wypada więc, wystawić coś.....

bardzo letniego, wakacyjnego. Nie tak dawno, pokazałem na blogu zdjęcia kościoła we Wdzydzach Kiszewskich. Jak pamiętacie, ten zabytkowy kościół znajduje się na terenie skansenu. Dziś trochę zdjęć przedstawiających inne stare budynki. W tym wpisie, pokażę je tylko z zewnątrz, wnętrza wystawię następnym razem.

Skansen we Wdzydzach zajmuje spory obszar, około 22ha, więc jest co zwiedzać. Na jego terenie rozmieszczono około 50 obiektów pochodzących z Kaszub i Kociewia. Jeśli chodzi o wielkość, to skansen należy do największych w kraju, natomiast w kwestii urody, znajdzie się w środku tabeli. Takie jest moje subiektywne zdanie.

Owszem, obiektów jest sporo, ale są one porozrzucane po całym terenie i nie sprawiają wrażenia, że oto znajdujemy się na terenie dawnej wioski. Jak wiadomo, wiejska zagroda, to nie tylko chałupa mieszkalna, ale i obora, stodoła, drewutnia itd... Jak daleko temu skansenowi do skansenu w Sierpcu, gdzie realizm wykracza poza własny wymiar.

W ocenie tych skansenów, trzeba brać pod uwagę fakt, że ludność Kaszub zajmowała się trochę inną życiową działalnością niż mieszkańcy Mazowsza czy Kujaw. Dlatego zostawmy dalsze porównywanie, wystawiamy ocenę końcową na 4+ i idziemy dalej :)

Pisałem wcześniej, że zwiedzałem ten skansen w samo południe (taka była wola większości) - co do pory zwiedzania, musiałem się więc dostosować. Ostre światło powoduje duże kontrasty, ale cóż, tak było i tak musi zostać :))

Ten wjazd bardzo mi się podoba :)

Ten wiatrak najlepiej "mi się widział" w kwadracie. :)

Tak się buduje nowo-stare chałupy, pokrywa patyną i kasuje po 12zł od łebka za zwiedzanie, podczas gdy w innych tego typu obiektach wstęp kosztuje 8 lub 9 zł i jest ładniej.

Były też i takie wiejskie cukiereczki jak powyżej :) Choćby dla widoku tego ogródka, warto ten skansen zwiedzić. Mimo wszystko polecam serdecznie :)

Teraz.., dla zainteresowanych, trochę danych z oficjalnej strony skansenu Muzeum Wdzydze:

"Początki Muzeum we Wdzydzach Kiszewskich sięgają 1906 r. Jego twórcy Teodora i Izydor Gulgowscy byli założycielami, pierwszego na ziemiach polskich, muzeum na wolnym powietrzu. Urządzili je w XVIII – wiecznej gburskiej chałupie, którą odkupili od miejscowego gospodarza - Michała Hinca. Tam zgromadzili, typowe dla tego czasu, sprzęty domowe i gospodarskie oraz cenną kolekcję złotem haftowanym czepców, obrazów malowanych na szkle i ceramiki.

Naukowa działalność i społeczne pasje Założycieli Muzeum spowodowały także rozwój miejscowego rękodzieła i odkryły piękno kaszubskiej sztuki ludowej, które tkwi w misternych korzennych plecionkach i wielobarwnych wdzydzkich haftach.

Obecnie, już ponad 100 – letnie, Muzeum to 22 ha obszaru położonego nad brzegiem jeziora Gołuń zabudowanego obiektami regionalnej architektury. Chałupy, dwory, szkoła, kuźnia, karczmy, młyny, kościoły, budynki gospodarcze i warsztaty rzemieślnicze – 49 obiektów z Kaszub i Kociewia świadczą o bogactwie i różnorodności wiejskiego budownictwa z okresu od XVII do XX wieku. Wiernie odtworzone wnętrza wraz z autentycznym wyposażeniem, czasowo uruchamiane urządzenia gospodarcze i przemysłowe nadają temu miejscu niezwykły klimat, spotęgowany malowniczym położeniem i walorami otaczającej przyrody."

Coś innego

2011-10-01T19:57:00.000+02:00

Dla urozmaicenia, wkleiłem takiego pstryczka, aby dobrze zacząć nowy miesiąc na blogu. :)
Tym pstrykiem, pragnę pokazać, że prawda zawsze leży po środku, białe nie zawsze jest białe, czarne czarnym a poranne słońce, zawsze świeci jednakowo dla wszystkich :)

Pałac Lubostroń

2011-09-30T17:53:00.003+02:00

Nawiązując do tytułu poprzedniego posta "Mieszkamy we dworze", niektórzy mogą powiedzieć.., a my.....

mieszkamy w pałacu. W ostatnią niedzielę, postanowiliśmy ponownie po kilu latach zobaczyć Lubostroń.

W zasadzie nic się nie zmieniło, pałac i otoczenie zadbane, sporo spacerowiczów i gości. Zdaje się, że wcześniej nie było bryczki do podwózek, przynajmniej ja jej nie widziałem. Ta widoczna na zdjęciu, jakby czekała na nas. Nie będąc do końca o tym przekonany, postanowiłem po parku poruszać się pieszo

A jest gdzie spacerować, otoczenie pałacu, to kilkanaście hektarów, wszystko jednak utrzymane wzorowo.

W tym dniu, pałac zamknięty był dla zwiedzających oraz dla fotografów robiących sesje ślubne. Udało nam się jednak wejść do holu i przez otwarte drzwi, zrobić parę ujęć. Przyczyną zamknięcia, były przygotowania do koncertu fortepianowego.

Teraz troszkę o historii tego zabytku. Zainteresowanych, zapraszam do przeczytania ciekawego tekstu, pobranego ze strony Pałac Lubostroń w Lubostroniu
Oto histroria:
Kiedy Fryderyk hrabia Skórzewski po raz pierwszy ujrzał kupioną przez swego ojca Franciszka, zagubioną wśród nadnoteckich łąk wieś Piłatowo, urok miejsca o malowniczym krajobrazie zafascynował go do tego stopnia, że postanowił w tym "sercu lubym ustroniu" wybudować w przyszłości siedzibę godną swego rodu. Stało się to w latach 1795-1800.
Zauroczony Dobrzycą - rezydencją swojej siostry Aleksandry Augustynowej Gorzeńskiej zwrócił się do wybitnego architekta doby stanisławowskiej Stanisława Zawadzkiego z propozycją zaprojektowania i wybudowania pałacu. Ten wykształcony w Akademii Świętego Łukasza w Rzymie profesor architektury wykonał projekt wzorując się na pałacu Merliniego w Królikarnii i na wzorach centralnych willi Palladia, pałacu na rzucie kwadratu z trzykondygnacyjną rotundą pośrodku, przykrytą kopułą na wysokim tamburze.
Prace sztukatorskie powierzył hrabia Skórzewski znanemu rzeźbiarzowi Michałowi Ceptowiczowi. Pod kopułą okrągłej sali umieszczony został fryz figuralny przedstawiający antyczny pochód ofiarny, a poniżej cztery płaskorzeźby przedstawiające: królową Jadwigę przyjmującą posłów krzyżackich w Inowrocławiu, zwycięstwo Wojsk Polskich nad krzyżakami w bitwie pod Koronowem w 1410 roku, króla Władysława Łokietka znajdującego Floriana Szarego na polu bitwy pod Płowcami w 1331 roku, oraz Fryderyka II oglądającego plany regulacji budowy nowych śluz w Bydgoszczy.
Posadzka sali rotundowej została misternie ułożona z różnokolorowego drewna w jej środkowym rondzie umieszczono wizerunek Orła i Pogoni. Prace malarskie powierzył hrabia Skórzewski profesorowi uniwersytetu wileńskiego Franciszkowi Smuglewiczowi i jego bratu Antoniemu - twórcom dekoracji Zamku Ujazdowskiego w Warszawie. Kopułę pałacu ozdobiła rzeźba Atlasa dźwigającego kulę ziemską - dzieło rzeźbiarza Władysława Marcinkowskiego.
Ponad 40 hektarowy park okalający pałac i zabudowania dworskie zaprojektował znakomity ówczesny architekt ogrodów - Teichert.
Lubostroń stał się ostoją myśli patriotycznej i życia narodowego. Gościli tu tacy luminarze nauki i sztuki jak: Stefan Garczyński, Gustaw Zieliński, ks. Ignacy Polkowski, Erazm Rykaczewski, płk. Kazimierz Mielęcki. Istnieją również domniemania, że jednym z gości był sam Adam Mickiewicz. Przez lubostrońskie salony przewinęli się również przedstawiciele najznamienitszych polskich i europejskich rodów arystokratycznych: Radziwiłłowie, Czartoryscy, Czetwerńscy, Lubomirscy, Braniccy, Talleyrand-Perigord'dowie.
W 1928 roku pałac w Lubostroniu Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej został uznany za zabytek.
W 1939 roku pałac Lubostroń wyposażony w cenne meble, zbiory malarskie, porcelany, wspaniałe zbiory biblioteczne podzielił los tysięcy polskich pałaców i dworów. Po wojnie był siedzibą Funduszu Wczasów Pracowniczych, co mimo, że nie było najlepszym rozwiązaniem, uchroniło go przed poważną dewastacją.
Od 30 kwietnia 1994 roku zabytkowy zespół pałacowo – parkowy jest siedzibą samorządowej instytucji kultury.
Od 01 września 2009 roku Pałac Lubostroń jest instytucją kultury współprowadzoną przez Samorząd Województwa Kujawsko - Pomorskiego
i Samorząd Powiatu Żnińskiego.
Od 2000 roku dyrektorem instytucji jest Andrzej Budziak.

Celowo, stosując zasadę kontrastu - wystawiłem te zdjęcia. Chciałem przez to pokazać jak różny los spotyka nasze piękne zabytki. Niby dwie podobne budowle z tego samego okresu a jak różny jest ich stan. Jak ktoś pięknie napisał w komentarzach poprzedniego posta: " gdyby tu była biblioteka, siedziba gminy, przedszkole itp...zapewne stan tego budynku byłby inny". To prawda, to co w minionym okresie było zmorą dla pewnych spraw, dla innych okazało się zbawieniem. Pałac w Lubostroniu ( jak mogliśmy przeczytać), był siedzibą Funduszu Wczasów Pracowniczych i to uratowało go od zagłady.

Mieszkamy we dworze

2011-09-27T17:11:00.002+02:00

"Panie, my mieszkamy we dworze, ale to nie nasze - to państwowe. Po wojnie nam dali i tak mieszkamy, ale..

to się już sypie. Pisali my pismo do gminy, może dadzą coś innego"

Wybaczcie mi jakość zdjęć, było już późno, pstryknąłem to z auta. Jak zobaczyłem na wyświetlaczu, to odechciało mi się tam podjechać bliżej. Tym bardziej, że droga była nieciekawa a ja mógłbym dostać po ryju. :) No to.., "oby nam się dobrze działo"

Lubraniec lekko sennie.

2011-09-26T21:00:00.001+02:00

Muszę, muszę, to wreszcie wystawić. Zdjęcia są z maja tego roku, byliśmy tam przejazdem, więc nie było..,

zbyt dużo czasu na dokładne spenetrowanie miasteczka. O tym, że jest tam sporo zabytków, dowiedziałem się po powrocie do domu. Zacząłem żałować, że wcześniej nie zasięgnąłem dokładnych informacji (choć zwykle tak robię), o tym niewątpliwie sympatycznym miasteczku. Postanowiłem więc te fotki odłożyć i wybrać się do Lubrańca ponownie. Niestety, dwumiesięczna blogowa przerwa, sprawiła, że plany następnej wycieczki w tym kierunku legły w tzw.gruzach :) a zdjęcia, nabierały mocy urzędowej na dysku komputera.
Dziś ,chyba nadszedł odpowiedni moment, aby te zdjęcia wystawić. Obiecuję, że jeszcze w tym roku tam skoczę. Po prostu, któregoś dnia, wybiorę się tam po pracy. To tylko 15km od Włocławka :)

Miasteczko jest niewielkie, ma zaledwie trochę powyżej 3tys. mieszkańców, ale zaczątki jego powstania związane są z XV w. Jednym z zabytków jest synagoga żydowska z pierwszej połowy XIX w. zbudowana w stylu barokowym. Obecnie, mieści się tam Dom Kultury. Na zdjęciu powyżej - wspomniana synagoga.
Jak to zwykle bywa, najstarszą budowlą w miasteczku jest kościół pw.Matki Boskiej Szkaplerznej z 1490 roku, zbudowany w stylu neogotyckim oraz budynek plebanii. Jest jeszcze kilka miejsc i budynków wartych pokazania, ale o tym następnym razem. Może jesienią, jak liście trochę opadną, będzie możliwość ciekawszego pokazania kościoła, bo w maju z powodu bujnej zieleni - było to niemożliwe.
Zapraszam serdecznie do obejrzenia pozostałych zdjęć. :)

Serdecznie dziękuję za uwagę, dziękuję serdecznie :))

Wdzydze Skansen Kościół św.Barbary

2011-09-24T23:06:00.002+02:00

Jest późny wieczór. Wyszedłem na chwilę na balkon - zobaczyć, jaka pogoda się zapowiada na jutro....

Niebo całe w gwiazdach i nieprzyjemnie chłodno. Odlatują gęsi, nie można nie usłyszeć ich gęgania. Zrobiło mi się jakoś smutno. Trochę żal mijającego lata, choć było takie nijakie.
To dziwne, że za dnia, człowiek nie zauważa takich zjawisk, jak odlatujące gęsi. Może, to za sprawą wszechobecnego zgiełku a może zbyt rzadko patrzy w górę?
Mamy jesień a do wystawienia na blogu, czekają w kolejce fotki z lata. Choć mój blog nie jest formą dziennika czy pamiętnika, to wystawianie zaległych zdjęć - sprawia mi pewną trudność. Wrażenia się wystudziły, emocje poszarzały - zostały zdjęcia.
Kościół św.Barbary, znajduje się na terenie skansenu we Wdzydzach Kiszewskich - na Kaszubach. Obiekt został przeniesiony ze wsi Swornegacie (co za nazwa :) ) , pochodzi z XVII wieku. Z zewnątrz nie prezentuje się okazale. Podobny jest, do innych tego typu budynków drewnianych i posadowiony w niezbyt ciekawym otoczeniu. Natomiast wnętrze jest piękne, przynajmniej w moim odczuciu. Zwiedzałem ten skansen z rodzinką :) , gdy weszliśmy do środka, ogarnął nas przyjemny chłód. Miło było, chwilę w nim posiedzieć i podziwiać ciekawe wnętrze.
Powszechnie wiadomo, że samo południe - to nie jest dobra pora na zdjęcia. Widać te wpadające przez okienka promienie i troszkę leci po kontraście. No cóż, gdybym mieszkał w pobliżu, zrobił bym tam nawet zdjęcia nocne :) Tymczasem, zapraszam do obejrzenia kilku fotek - tego ciekawego zabytku.
Pozdrawiam serdecznie :)

Ciekawostka

2011-09-21T09:21:00.000+02:00

Taki widok w Polsce, to ostatnio rzadkość. Po pierwsze, że bydła hoduje się mniej niż kiedyś - a jeśli już, to jest to hodowla typowo zagrodowa, bez codziennego wyprowadzania na pastwiska. Miałem takie spotkanie w niedzielę, przymusowy przystanek, trwało to dłuższą chwilę. Jak byk zszedł - to na drogę weszła krowa i tak kilka razy. Na nic się zdała interwencja gospodarza. Szkoda, że wcześniej nie zdążyłem spryskać szyb w aucie, fotka byłaby bardziej kontrastowa :) Nie wiem jak to robi ikroopka, że ma zawsze czyste szyby w samochodzie? Wiem, że takie widoki w innych częściach świata to coś powszechnego, więc zdjęcie nie jest zbyt oryginalne. Potraktuję je więc jako ciekawostkę, którą się chcę z Wami podzielić :)

Sierpniowy kwietnik

2011-09-19T21:46:00.001+02:00

Trochę śmieci mi zalega na dysku głównym, postanowiłem więc przenieść trochę pstryków na dyski .....

zapasowe. Znalazłem wśród nich, trochę badyli z sierpnia tego roku, byłbym o nich zapomniał, dałem im więc szansę aby ponownie zakwitły na moim blogu. Jeśli się komuś podoba któryś z tych kwiatków, to proszę napisać - prześlę zimą nasiona lub cebulki.

Pozdrawiam serdecznie ;)

Słonecznikowe pole

2011-09-18T19:55:00.001+02:00

Ciężko jest mi, zatrzymać auto przy 130-stu na godzinę, ale tym razem takiej okazji nie mogłem pominąć.

Dziś rano świeciło słońce i wszystkie kwiaty jak na komendę skierowały się właśnie ku niemu. Próbowałem trochę inaczej się ustawić, ale nie osiągałem zamierzonego efektu. Pozostało mi, machnąć ręką na to, że widać kawałek mojego cienia i pstrykać te uśmiechnięte buźki frontalnie.

Gdy wracałem, tą samą drogą o szesnastej, niebo było zaciągnięte szarymi chmurami a kwiaty jakby schowały swoje płatki lekko do środka. Mimo, że jechałem już dużo wolniej, to nawet nie miałem ochoty ponownie przystanąć. Ponownie potwierdziła się moja zasada, że nigdy nie należy fotografowania odkładać na później. Cieszą mnie te fotki, ponieważ w tym roku takiego pola słoneczników jeszcze nie widziałem a było tego pola..., chyba z 50ha. Myślę, że w jakiś sposób udało mi się przekazać, własne wrażenia :)
Pozdrawiam serdecznie :)

Pażęce Totalny spokój

2011-09-12T09:15:00.007+02:00

Dziś chyba ostatnie zdjęcia z tego uroczego zakątku. Konie, psy i totalny święty spokój, tak chyba mogę w

kilku słowach scharakteryzować to miejsce. Koni jest w gospodarstwie jedenaście i są to konie do jazdy w siodle i zaprzęgowe. Od roboty jest traktor, co będzie widać na jednym ze zdjęć :) Jak ktoś potrzebuje ciszy i spokoju to polecam to miejsce u bardzo miłych gospodarzy. Tymczasem, zapraszam do ostatniego, trochę sentymentalnego obejrzenia zdjęć. Potraktujmy to jako podsumowanie :)

Dziękujemy za poświęcenie chwilki na obejrzenie naszych zdjęć :)) a teraz program o fotografii sabvelso pt."Mam Talent" :))

Kaszuby Pażęce Gospodarstwo

2011-09-09T12:25:00.004+02:00

Za oknem pogoda nieciekawa, nostalgia za kończącym się latem doskwiera a w głowie natrętne myśli; jak i...

kiedy wykorzystać osiemnaście dni tegorocznego urlopu - co mi się ostały? :) Z tytułu mojej pracy, mam miesiąc urlopu w roku więcej niż zwykli śmiertelnicy, jest więc czym gospodarować, aby tylko kasa była :)
Dziś kolejnych kilka fotek z pobytu w Gospodarstwie Pażęce u Państwa Lew-Kiedrowskich, będzie kolorowo, oj będzie :)

T schodki prowadzą do intymnego pokoiku na poddaszu ;) Jako, że byliśmy z dwiema wnuczkami, wybraliśmy inne lokum, choć Pani Justyna twierdziła, że go najbardziej lubi :) Nic nie myślę ;)

To jest pompa szczęścia. Każdy kto jej dotknie musi być w małżeństwie szczęśliwy.

Pod schodami prowadzącymi do pokoiku na poddaszu, stoi sobie zafrasowany świątek.

Może zbyt dużo wie i się frasuje ;)

W polu trwały prace związane ze sprzątaniem zboża, więc gospodarz był bardzo zajęty a zmienna pogoda ponaglała do pracy. Gości nie było zbyt wielu, to i ja nie miałem okazji przejechać się tym konnym drabiniastym tramwajem. Może innym razem :) W dzieciństwie, takim cudem się na pole jechało siedząc na dolnej belce ;)

"To dwa tilne kóła wózne"

Tu troszkę kontrastu. Sielankowo - "skansenowo" i kaszubskie nuty, dla tych co lubią śpiewać :)
Ta pioseneczka bardzo utkwiła w głowach moich wnuczek, nuciły w samochodzie do znudzenia a ja im wtórowałem, bo też mi się Kaszuby podobają :) Pozdrawiam serdecznie :)

Nawałnica na cmentarzu Aleksandrów Kujawski

2011-09-07T13:10:00.001+02:00

Przedwczoraj a więc w poniedziałek, późnym wieczorem przeszła przez nasze miasto potworna burza z....

nawałnicą i wichurą. Wiatr w całym mieście wyrządził sporo szkód, pozrywał dachówki, poprzewracał lekkie garaże i nałamał sporo gałęzi, obyło się na szczęście bez pozrywanych dachów domów. Przynajmniej ja o takich przypadkach nie słyszałem. Huragan, że tak nazwę to zjawisko, jako główny cel obrał sobie cmentarz parafialny i to najstarszą jego część.

Rosło tam wiele starych drzew z których niekiedy potrafiła spaść jakaś stara gałąź i uszkodzić kilka pomników, ale czegoś takiego jeszcze na tym cmentarzu nie widziałem.

Kilka drzew zostało wyrwane z korzeniami. Te, które wytrzymały zostały ogołocone z górnych gałęzi, zostały same pnie. Nadają się jedynie do wycięcia.

Te zdjęcia, zrobiłem dziś rano o 6.30 wracając z pracy a więc 36 godzin po nawałnicy. Część gałęzi została już pocięta, uprzątnięta i wywieziona. Spotkana przypadkiem osoba, stwierdziła, że to połowa tego jak wyglądał cmentarz po zdarzeniu. Nie musiałem sobie tego zbyt mocno wyobrażać.

Pokazałem na zdjęciach, część cmentarza, która najbardziej ucierpiała. Zniszczenia są znaczne na większym obszarze. Moim zdaniem zniszczonych bądź uszkodzonych, zostało około 300 pomników. Uszkodzeniu uległa także kaplica przycmentarna. Opuszczając cmentarz, widziałem jak zbierała się grupa ochotników do porządkowania terenu, czeka ich jeszcze sporo pracy, a właścicieli nagrobków niespodziewane wydatki.

Miechucino - Zapomniana Stacyjka

2011-09-06T15:59:00.002+02:00

Były Kujawy, to może teraz coś z Kaszub. Miechucino, to pięknie położona, bardzo malownicza wioska nad....

jeziorem Wielkim. Wjeżdżając do wsi od strony południowej, od razu rzuca się w oczy położone w dole jezioro a w głębi zabudowania wioski. Obraz jest tak ładny, że nie sposób się nie zatrzymać na chwilę.

Na zboczu wzgórza z funduszy rozwoju regionalnego oraz dofinansowania z UE, powstał w 2010 roku piękny obiekt rekreacyjny z placami zabaw dla dzieci, ławeczkami i zagospodarowanymi skwerkami. Nie było sposobu aby odmówić sobie przyjemności zejścia na dół, nad brzeg jeziora.

Cudne te Kaszuby, czyste i spokojne, chyba ładniejsze od Mazur, ich piękno jest bardziej skondensowane, tym samym łatwiej dostrzegalne. Legenda głosi, że Pan Bóg tworząc świat: góry, jeziora, lasy, doliny, oszczędzał na materiale a gdy już wszystko stworzył, zauważył, że mu zostało nieco produktu. Nie wiedząc co z tym począć, cisnął z góry w jedno miejsce i tak powstały Kaszuby ;)

Miechucino ma swą małą kolejową stacyjkę, łatwo jej nie zauważyć i tak się w moim wypadku stało. Wieś leży przy głównej drodze prowadzącej do Kartuz, w pewnym momencie przejeżdżamy przez pojedynczy tor kolejowy bez osygnalizowania a droga prowadzi w górę na kolejne wzgórze. Z przyzwyczajenia spoglądamy w lewo- pole, w prawo - krzaki, spokojnie jedziemy dalej, by po trzystu metrach zauważyć kolejny pięknie roztaczający się widok po prawej stronie. Zobaczyłem w oddali wieżę ciśnień i wystające ponad kilkuletnie brzozy czubki semaforów. Wjechałem w osiedlową uliczkę, zostawiłem samochód i postanowiłem wrócić na stację pieszo.

Z tych trzystu metrów, zrobiło się chyba pięćset, ale nie było czego żałować. Miniaturowa wieża ciśnień prezentowała się wspaniale. Oczywiście dłuższy obiektyw został w samochodzie a teren stacji i pole rozdzielał rów, którego nie miałem ochoty przeskakiwać :)

Tyle udało mi się ściągnąć, na ile pozwalało 55mm a cropa nie chiałem robić :)

Stacyjka jest w dobrym stanie, ale w peronach rosną już okazałe brzozowe drzewka. Przyroda jak widać nie znosi próżni.

Tu pozostałość po jakimś kolejowym "szajerku", bo na przechowalnie bagażu to nie wygląda :) Pogoda zaczęła się psuć, od południowego zachodu nadciągały czarne chmury. na zdjęcia zostało mi (jak zwykle) jeszcze kilka minut :)

Te urządzenia, to przeciwwagi napędu zwrotnic i semaforów. Na tej stacyjce znajdowały się w poziomie gruntu. Przeważnie tego typu urządzenia, lecz o innej nieco budowie, znajdują się w budynkach nastawni na parterze.

Gdyby ta pompa umiała mówić ;)

Tego, niestety nie potrafię sobie wytłumaczyć ;) Czy to była drezyna, czy turysta zabłądził a może ktoś sprzedawał frytki, ale dlaczego to jest na torach ? Może ktoś z Was mi podpowie :)

Jak pisałem wcześnie, pogoda zaczęła się zmieniać, zrobiło się ciemno, wyglądało na to, że zaraz spadnie deszcz. Powyżej, fotka maksymalnie podciągnięta w programie graficznym. Dzięki sporej rozpiętości tonalnej, udało się ją uratować, ale poniżej.....

W rzeczywistości, wyglądało to mniej więcej tak jak wyżej. Groziło deszczem,więc ewakuowałem się pospieszne do auta. Jak się okazało niepotrzebnie, jak mówi stare przysłowie "z dużej chmury mały deszcz".
Spadło dosłownie parę kropel, wiatr przegonił tę burą chmurę i znów pokazało się słońce, tylko, mnie już tam nie było ;)

Poczałkowo Dożynki 2011 - Plony

2011-09-03T22:57:00.002+02:00

W ubiegłą niedzielę w Poczałkowie pow.Aleksandrów Kujawski, odbyły regionalne Dożynki 2011. Z zasady

nie jadam kolacji, choć w tej chwili troszkę czuję głód, postanowiłem poznęcać się nad swoim żołądkiem, obrobić te fotki i wystawić na bloga. :)

Hej kolorowo, raz na ludowo, raz na ludowo, hej....

Na bagnie

2011-09-02T10:21:00.003+02:00

Wygląda na to, że na bagnie też bywa ładnie - jak to w życiu ;) Wystarczy skręcić z głównej drogi, nawet za..

Komary mnie pocięły niemiłosiernie, ale było fantastyczne światło zachodzącego słońca. Jak słusznie zauważyła Ania, część lasu tonęła w cieniu a jego wyższe partie oświetlane były słońcem. Widziałem te barwy, bałem się, że ta chwila szybko minie i nie zdążę zrobić zdjęć a nie było tak łatwo. Problem był w tym, że trzeba było dobrać proporcję: między ilością zamieszczonego nieba i korektą ekspozycji w celu dobrego naświetlenia cieni. No cóż.., wyszło jak wyszło, chyba ładnie, czyż nie ? ;)
Wczoraj wracałem z Podlasia, byłem tam trzy dni a wszystko to, przez ikroopkę, jej zachwyt i zdjęcia z Tykocina. Oprócz tego, wypad na wschód miałem w tym roku w urlopowych planach. Wyszło inaczej - byłem na Kaszubach i nie żałuję, ale nie byłem do końca fotograficznie spełniony. Troszkę czasu, zabrało mi pokazywanie dzieciakom : domów do góry nogami, najdłuższych desek świata i tym podobnych atrakcji :)
No i te kąpiele we wszystkich kaszubskich jeziorach brrr.....;)
Podlasie - jak Podlasie, jest sporo uroczych miejsc, drewniane domki, kwieciste ogródki, po prostu żywy skansen. Natomiast Tykocin jest piękny - kiedyś jeszcze tam pojadę. Pozdrawiam serdecznie :)

" Bez pole"

2011-08-29T23:59:00.001+02:00

Bez tekstu, bez sensu, bez komentarza, bo mi się nie chciało nic napisać :)

Pażęce k.Stężycy - Poranek

2011-08-27T23:49:00.007+02:00

Jest taka piosenka "Jak dobrze wstać skoro świt..." , niezmiennie kojarzy mi się z wojskiem. Musiałem jej..

słuchać codziennie rano, na tzw.zaprawie porannej , przez pół roku. Proszę sobie wyobrazić biegnący pluton wojska w samych szortach, deszcz siąpi na rozgrzane po śnie ciała a z radiowęzła leci na całą jednostkę, śpiewana dziewczęcym głosikiem pioseneczka :) "Jak dobrze wstać...) Wpadaliśmy wtedy chórem w słowa piosenki i ryczeliśmy na całe gardło "kur.... mać "

Było to dawno temu, słowa piosenki pamiętam do dziś a wszystko wspominam z sentymentem :)
Fotografia podobno też lubi ranne wstawanie, wtedy można mieć ciekawe światło, wiemy o tym wszyscy ale często ten temat zostawiamy na później czyli na nie wiadomo kiedy. Tak tracimy wiele ciekawych kadrów, które moglibyśmy zrobić. Człowiek z natury jest leniwy, robi więc wszystko aby życie sobie udogodnić. W domku łóżko ma wygodne, łazienkę przy sypialni a w nocy nie gryzą go muchy, które jak wiadomo wolą wiejskie klimaty. Od czasu do czasu, człowiek zostawia to wszystko i rusza tam, gdzie już po kilku dniach chce wracać z powrotem. :)

Będąc w uroczym miejscu na Kaszubach (Parzęce k Stężycy), za sprawą owych much i dwóch Żubrów powalonych wieczorem, postanowiłem sobie wstać wcześniej - ot tak po prostu ;) Potem wyszedłem przed domek i zobaczyłem rozciągającą się piękną mgłę. Słońce schowane jeszcze było za horyzontem, choć już dniało i zapowiadał się ładny dzień. Wskoczyłem w buty, pobrałem aparat i statyw, raczyłem się otaczającym mnie brzaskiem i mgłą. Fotografowałem około piętnastu minut, potem zaczęło pojawiać się słońce, mgła zanikała a wszystko wokół zaczęło blednąć.

Buty i stopy miałem do cna zmoczone od rosy ale byłem szczęśliwy, udało mi się złapać parę ciekawych kadrów. Zapewne nie są to jakieś wybitne zdjęcia ale ja mam to w nosie. Dla mnie.., pasja fotografowania to umiejętność przeżywania chwili i utrwalanie jej w sobie oraz na karcie pamięci.
Jak dobrze wstać... kur... :))

Festiwal Dwóch Cesarzy Aleksandrów Kujawski

2011-08-25T23:30:00.006+02:00

x
Dziś rozpoczął się Międzynarodowy Festiwal Dwóch Cesarzy w Aleksandrowie Kujawskim. Ta wspaniała....

impreza ma na celu zbliżanie ludzi różnych kultur, przełamywanie starych barier i otwieranie się na inne narody.
Można powiedzieć, że jest to kontynuacja aleksandrowskiej tradycji, wszak nasze miasto swoje istnienie zawdzięcza mieszkańcom wywodzącym się z różnych narodowości. Pisałem o tym wcześniej, mieszkali tu : Polacy, Żydzi, Niemcy, Rosjanie i Ukraińcy. Każda z nacji, zostawiła tu cząstkę swojej kultury. Kulturę tą, należy pielęgnować i przypominać, festiwal spełnia tę rolę znakomicie.

Imprezę otworzył burmistrz miasta Pan Andrzej Cieśla, wygłaszając krótkie przemówienie, TVP Bydgoszcz reprezentowana przez redaktor Panią Martę nakręciła krótką migawkę do programu "Zbliżenia"

Tegoroczny festiwal a jest to już piąta jego edycja, został zainaugurowany występem zespołu "Kozak Trio" z Berlina w składzie: Piotr Czajkowski - śpiew, Wojciech Jurgiel - bajan oraz Sergiej Korabow - bałałajka. Zespół śpiewa stare rosyjskie ballady i romanse, muszę powiedzieć, że robi to znakomicie. Prawie wszystkie utwory są doskonale nam znane z biesiad, wesel i innych imprez np: Kołokoliczik, Oczi czornyje, Podmoskownyje wieczera, Ukraina i wiele innych, nic dziwnego, że publiczności występ przypadł do serca.
Na koniec nie obyło się bez gorących braw na stojąco, no i oczywiście bisów.

Teraz troszkę o fotografowaniu, bo głównie to było moim celem. Warunki były trudne, jacyś amatorzy od oświetlenia poustawiali w zbyt małej odległości od sceny jupitery, które czyniły piękne przepały. Nic to, jakoś sobie radziłem. Pstrykałem bez lampy, ISO 1600-3200 szkło Pentax 50-200, czasy w granicach 1/30 - 1/80.
Zapraszam serdecznie do obejrzenia pozostałych zdjęć.

Troszkę więcej na ten temat poniżej, ze strony Urzędu Miasta.

V Aleksandrowski Międzynarodowy Festiwal "Dwóch Cesarzy"

25 sierpnia rozpoczyna się V Aleksandrowski Międzynarodowy Festiwal „Dwóch Cesarzy”. Impreza trwa 3 dni, podczas których odbywają się koncerty w różnych częściach miasta: na dawnej sali rewizyjnej zabytkowego dworca oraz w dwóch kościołach. Każdego dnia występują artyści z Polski i z zagranicy. Co roku festiwal cieszy się dużym zainteresowaniem ze strony mieszkańców powiatu oraz województwa.

Przez pięć ostatnich lat udało się zaprosić gwiazdy muzyki klasycznej takie jak: K. Kenner, K.A. Kulka oraz Orkiestrę Polskiego Radia Amadeus pod dyrekcją pani Agnieszki Duczmal. Głównym celem festiwalu jest przybliżenie mieszkańcom regionu muzyki klasycznej, zapoznanie z dziełami największych kompozytorów, z bardziej i mniej znanymi utworami. Festiwal ma też na celu zainteresowanie potencjalnego turysty Aleksandrowem Kujawskim, urokliwym miasteczkiem z ciekawą historią, położonym wśród malowniczych pól i lasów. Dzięki Festiwalowi władze miasta chcą także zainteresować problemem restauracji zabytkowego dworca kolejowego. Dworzec Kolejowy jest bowiem jednym z najciekawszych zabytków regionu, mówiącym wiele o przeszłości i związanym w sposób nierozerwalny z historyczną genezą miejscowości.

Organizatorami festiwalu są Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego, Burmistrz Miasta Aleksandrowa Kujawskiego oraz Fundacja Lubuska Camerata.

Patronat nad imprezą objął Pan Piotr Całbecki Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego.

300 kilometrów od Konina

2011-08-22T23:43:00.002+02:00

Kościół w Szymbarku

Chłop i Baba

2011-08-20T23:59:00.004+02:00

"Żniwa, żniwa.., i po żniwach", jak to mówią na Kujawach :) U nas, odbywają się już dożynki, choć na....

Kaszubach nie wszystko jeszcze ścięte. Wiem, bo wczoraj wróciłem i widziałem pracujące w polu kombajny, ale nie o tym będę pisał. moi drodzy. Dużo się działo, oj dużo, nawet za dużo jak na moje predyspozycje psychiczne a wszystko to przez chłopa i babę co na jednym stali polu. Ogień tlił się wcześniej, jednak to nie był jeszcze pożar. Wiadomo, że słoma pali się szybko i jako "strażak", nie byłem w stanie nic poradzić. Pozostało mi sprzątanie po pożarze i opieka nad pogorzelcami. Było ciężko, minęło i jak to powiadają "Co cię nie zabije, to cię wzmocni" :)

No cóż, w temacie fotografii, też były rewolucje. W marcu sprzedałem Nikona D90, świetny był, bardzo go lubiłem ale trafiła mi się okazja.., więc sprzedałem. Troszkę było mi go szkoda, ale cóż elektronika starzeje się bardzo szybko i nie ma się co rozczulać. Chciałem kupić D7000, jednak chyba za dużo się o nim naczytałem w temacie AF i frytkownicy na matrycy, chodziło także o cenę( wtedy była jeszcze zbyt wysoka), więc w okresie przejściowym zakupiłem hybrydę Fuji S200EXR. Genialny sprzęcik, ma wszystko co potrzeba: sporą rozpiętość tonalną, wspaniałą ergonomię(lepszą od mojego obecnego aparatu), makro, spory zoom, kolorki Fuji, przyciski na obudowie i jeszcze więcej. Niestety był dla mnie zbyt wolny, choć o wiele szybszy niż jego wcześniejszy model Fuji S100fs. Tak więc od marca, wszystkie fotki na moim blogu są z Fujika :)
Od miesiąca mam Pentaxa K-r, jest to mój pierwszy Pentax w życiu. Kupiłem go nowego z kitem 18-55, po tygodniu dokupiłem 50-200. Ten Pentax to bardzo dobry aparacik, z najlepszymi kitowymi szkłami jeśli chodzi o cenę i optykę. Wspaniała matryca (użyteczne ISO 6400 a 3200 to "spoko"), 6 klatek na sekundę, szybki AF i wiele innych pozytywnych cech za wyjątkiem ergonomii, która jest do dupy. Ten aparat jest zbyt mały, nawet jak na moje szczupłe dłonie, choć pomału się do niego przyzwyczajam. Nie wiem na jak długo, bo myślę o K-5, choć ten przerasta finansowo moje potrzeby pstrykactwa blogowo-prowincjonalnego. Ceny lepszych szkieł w Pentaxie są zaporowe, choć nie są wcale rewelacyjne jeśli chodzi o optykę i to mnie odstręcza od tego systemu. Pożyjemy zobaczymy :) W życiu trzeba wszystkiego spróbować, nie ma idealnego systemu fotograficznego, są tylko systemy lepiej lub gorzej reklamowane. :)
Powyższe fotki są z Pentaxa K-r.
Pozdrowienia dla wszystkich sympatycznych blogowiczów i obserwatorów :)

Kujawska Kolej Wąskotorowa

2011-06-26T12:43:00.005+02:00

Początki Kujawskiej Kolejki Wąskotorowej sięgają pierwszych lat ubiegłego stulecia. Gdyby ona nadal...

funkcjonowała zbliżała by się więc do setnych urodzin. Kiedyś była to najdłuższa linia wąskotorowa w Polsce która składała się z trzech sekcji : Krośniewickiej, Gnieźnieńskiej i Sompoleńskiej z siedzibą zarządu w Krośniewicach.

Chcę jednak skupić się wyłącznie na najbliższej okolicy i to wyłącznie pobieżnie, gdyż jest to temat rzeka, a dostęp do historycznych materiałów utrudniony. Aleksandrów Kujawski był jedną z licznych stacji węzłowych tej sieci wąskotorowej, która oplatała wszystkie okoliczne wioski. Dawniej kolej ta spełniała olbrzymie znaczenie gospodarcze a głównym jej celem było dostarczanie buraków cukrowych do okolicznych cukrowni w Dobrem i Brześciu Kujawskim . Kolejką wożono też inne towary, utrzymywany był także ruch pasażerski.
Jeszcze w 1995 roku można było wsiąść o godzinie 8 rano do kolejki w Wagańcu (Nieszawa Waganiec), by dojechać na godzinę 19 do Ozorkowa pod Łódź, po drodze dokonując dwóch przesiadek. Wrócić można było koleją szerokotorową. Taką wyprawę kiedyś planowałem, zbyt długo ją odkładałem na później i niestety nie doszła ona do skutku. Nie przypuszczałem, że zmierzch kolejki nastąpi tak szybko.

Dziś śladów po kolejce jest niewiele, przyległe do pól torowiska zniwelowano, tory poszły do hut. W wielu wsiach istnieją jeszcze torowiska, jak : Niszczewy, Straszewo , Koneck (foto powyżej) i wielu innych, choć często porośnięte krzakami, które przybrały rozmiary młodych drzew. Najlepiej utrzymane są tam gdzie biegną wzdłuż uczęszczanej drogi, wiąże się to zapewne z trudnością dokonania kradzieży a i tereny przyległe do tych dróg nie są własnością rolników.
Ten kawał żelaza na zdjęciu powyżej, to wykolejnica, która służyła do zabezpieczania wagonów przed przypadkowym przemieszczeniem się na sąsiedni tor, uczęszczaną drogę czy przejazd kolejowy. Jest w pozycji otwartej, nałożona na tor wykolejała wagony. Koła, które na nią wjechały spadały z toru.

Nie ma na tych moich zdjęciach romantyzmu, ciekawych widoków, parowych lokomotyw i miniaturowych wagoników. Tego już nie ma. Kto chce zobaczyć funkcjonujące turystycznie kolejki wąskotorowe, musi się wybrać do Żnina , Gniezna, Krośniewic lub w inne rejony Polski, gdzie takie kolejki mają się całkiem dobrze i stanowią niewątpliwą samofinansującą się atrakcję turystyczną. Jest w kraju takich miejsc coraz więcej, odradzają się dzięki mądrości lokalnych władz samorządowych (bywają takie), oraz chęci i woli działania grup zapaleńców.

Można też wybrać się do Wenecji koło Żnina, gdzie istnieje Muzeum Kolejnictwa Wąskotorowego, ruiny średniowiecznego zamku a corocznie odbywają się tam turnieje rycerskie i historyczne rekonstrukcje.

Zamek stoi blisko stacji, widać ją w tle na zdjęciu powyżej.

Wsiadamy do wąskotorówki w Żninie, relacji Żnin - Gąsawa i wysiadamy w Wenecji.

Warto jest jednak, spenetrować całą okolicę, gdyż po drodze mamy także Biskupin a cała trasa przebiega przez piękne i malownicze tereny Pałuk.

Byłem na takiej wycieczce dwa razy, coś wspaniałego, w sam raz na jednodniowy wypad a dzieciaki mają radochę nie do opisania. Okolica przyjazna fotograficznie i wdzięczna. Mam trochę zdjęć z tych wyjazdów, lecz są to fotki typowo rodzinne ;) Było to w czasach, kiedy nie myślałem jeszcze o blogu. Nie mniej gorąco zachęcam do wypadu na Pałuki i poznania tego uroczego regionu.
Może kiedyś o naszej kujawskiej kolejce coś napiszę, jak będę miał aparat fotograficzny i wenę twórczą, bo temat jest bardzo ciekawy choć trudny. Aparat fotograficzny mam. :))
Tymczasem pozdrawiam wszystkich serdecznie :)
Krośniewicka Kolej Dojazdowa
Linie Kujawskiej Kolei Dojazdowej
Forum Kujawskiej Kolei Dojazdowej
Linia Aleksandrów Kujawski- Dobre
Świat Kolejek Wąskotorowych
Rowerem po kolejce

170 kilometrów i jedno zdjęcie

2011-06-17T12:26:00.004+02:00

Będzie o tym, jak do fotografowania oprócz aparatu, potrzebne jest dobre samopoczucie :) Kilka dni temu,

podjąłem błyskawiczną decyzję o wyskoczeniu gdzieś na zdjęcia. Potrzebę fotografowania miałem ogromną, pogoda była ładna, nic nie zapowiadało zmian, więc spakowałem się w 10 minut, obrałem cel wyjazdu odległy o 130 kilometrów i do przodu. Jechało mi się pięknie,krajobraz się zmieniał za oknem, w radio leciała ulubiona muzyka z transmitera, jednak nic nie przykuwało mojej uwagi a w duszy coś mi szeptało, że to nie jest dobry dzień na zdjęcia. Po pewny czasie zaczęła psuć się pogoda, jeszcze nie padało ale zaczęły nadciągać bure chmury, niebo pociemniało a ja za sobą miałem 85km. Zatrzymałem się w pewnej wiosce, wziąłem aparat i ruszyłem wzdłuż jedynej w tej wsi ulicy. Zacząłem szukać jakiegoś ciekawego motywu a tu nic, kościół nowoczesny, domy piętrowe z epoki Gierka, ludzi mało - żadnego tematu. Nagle zauważyłem figurę MB, prawie już ją minąłem lecz w pewnym momencie przysłonił ją widoczny na fotce znak drogowy. Zrobiłem trzy ujęcia, popatrzyłem na wyświetlacz, skrzywiłem usta, pomyślałem - nic ciekawego i wróciłem do samochodu. Chmury nadal gęstniały, choć na krótkie chwile pokazywało się słońce, jednak przeszła mi już ochota na dalszą podróż. Postanowiłem zawrócić i tak też zrobiłem. Nie szkoda mi było straconego paliwa i czasu, przeżyłem kolejne jakieś doświadczenie życiowe. Miałem tego dnia chandrę, którą postanowiłem zaleczyć żywiołowym fotograficznym wypadem, takim wyjazdem na siłę, lecz nie przyniosło to oczekiwanego efektu.
Wyciągnąłem z tego wyjazdu pewne istotne dla mnie wnioski, drugi raz pewne sprawy przemyślę głębiej. Już wiem, że tak jak stresu nie należy leczyć alkoholem ( to wiem od lat), tak kłopotów nie pozbędziemy się oddalając się od nich fizycznie. :)
Mam nadzieję, że ta fotka nie razi u nikogo żadnych uczuć religijnych a jeśli tak to przepraszam.
Pozdrawiam serdecznie :)

Stanąłem gdzieś w drodze

2011-06-14T22:19:00.002+02:00

Trochę czasu minęło od mojego ostatniego wpisu, no cóż.., moja blogowa droga ma wiele zakrętów, często

biegnie pod górę a wehikuł już nie taki. Z wyglądu jeszcze dobrze się trzyma, lakier ma drobne rysy, trochę stracił na kolorze ale silnik nie ma mocy. To znaczy dobrze warczy, trzyma obroty ale ciągu do przodu nie ma;)
Przez kilka ostatnich lat, lałem do niego dobre paliwo: Canona, Fuji, Nikona i nadal dupa. Myślę, że pojazd ma
zje.......y komputer pokładowy i nic tu już nie pomoże, nawet reset nie pomoże -swoje już zrobił, czas na szrot ;)
Moi drodzy, będę okrutny ale szczery ale.prawda jest taka, że te wszystkie NASZE zdjęcia wszyscy mają serdecznie w d....e. Mało tego, wszystkie zdjęcia w sieci.: duże i małe, lepsze czy gorsze, z komórki czy z D3, mieszczą się dokładnie w tym samym miejscu a będzie jeszcze gorzej. Fotografia schodzi na psy :))

Tymczasem, pokażę Wam parę pstryków z nadzwyczaj uroczego miejsca, gdzie śpiew ptaków był tak doniosły, że nie słyszałem własnych myśli, po powrocie nie mogłem przypomnieć sobie nazwy wioski a rechot żab dolatujący ze stawu był akordem tysięcy instrumentów. Na dodatek, zapach wszelkich ziół przypominał mi wszystkie zapamiętane zapachy wiosny i lata. Takie czarowne są niektóre miejsca, może nie są najładniejsze, może są piękniejsze ale liczą się doznania, które my przeżywamy w momencie fotografowania i które zapamiętujemy na zawsze. Życzę Wam wszystkim jak najwięcej takich doznań i pełnej mocy w Waszych silnikach :)

Sułkowo mała wieś w gminie Lubraniec, powiat Włocławek. Dwór i park z końca XIX wieku. Musisz tu zajrzeć koniecznie. Pozdrawiam wszystkich serdecznie i przepraszam za mój brak systematyczności w prowadzeniu bloga.
Odpalił.... Jedziemy dalej ;)

Kobylniki Pałac Kruszwica

2011-05-17T11:24:00.002+02:00

Tak się złożyło, że ostatnio na moim blogu gościły same ruiny, no cóż takie życie. Aby zrównoważyć tę

dysproporcję, pokażę dziś coś, co funkcjonuje w pełnej krasie i to nie dzięki funduszom z państwowej kasy.

Kobylniki, to właściwie Kruszwica, można powiedzieć przedmieście. Z Mysiej Wieży doskonale widać okazały park i znajdujący się w nim pałac. Jadąc drogą nr.412 w kierunku na Inowrocław, też jest łatwo tam trafić. Skręcając z drogi w prawo mijamy po lewej wielkie zgrupowanie hodowlanego bydła i tu przy niesprzyjającym wietrze, radzę zamknąć w aucie klimatyzację. Ten ryzykowny odcinek ma zaledwie 150 metrów, po czym wjeżdżamy do okazałego parku, by po chwili naszym oczom ukazał się piękny pałacyk.

Pałac nie jest stary, gdyż jego rok budowy to 1886, mimo to przeżył kilka zawieruch historycznych. Widziałem już młodsze obiekty w gorszym stanie a nawet opłakanym.

W tej chwili Pałac w Kobylnikach to od wielu już lat samofinansująca się instytucja pod dobrym zarządzaniem., ale to nie moje rewiry, za reklamę też mi nie płacą, więc kto z Was zainteresowany, to zapraszam na podlinkowaną stronę:
ZAPRASZAM DO GALERII INTERAKTYWNEJ

Miło jest tam zajrzeć, pochodzić po pięknym parku, powdychać czystego powietrza, przenieść się oczami wyobraźni w klimaty XIX wieku.Można tu spędzić uroczą romantyczną noc, sam jedną kiedyś tu spędziłem filmując wesele ;) , choć romantyzmu nie zaznałem :) Można też tu dobrze zjeść, zorganizować spotkanie, plener, konferencję naukową, pojeździć na koniach i do woli fotografować, a wszystko to jest dostępne w zależności od zasobności Waszego portfela :)
Tej zasobności portfela i zdrowia, życzę Wam najserdeczniej :)
PS.
OSTATNIO NA SERWERZE WYSTĘPOWAŁY USTERKI, ZNIKAŁY KOMENTARZE, NIE MOŻNA BYŁO PUBLIKOWAĆ POSTÓW ITP... JEŚLI KOMUŚ PRZYDARZYŁA SIĘ TAKA NIESPODZIANKA, TO W IMIENIU GOOGLE PRZEPRASZAM :)

Kruszwica Stare Miasto

2011-05-15T09:07:00.001+02:00

Jak już pisałem wcześniej, będąc ostatnio w Kruszwicy, nie specjalnie potraktowałem temat zdjęć. Mam więc

ich niewiele i są to sztampowe fotki z poziomu rynku i głównej ulicy.

Miasto ma bogatą historię sięgającą czasów prehistorycznych więc tematów do fotografowania zapewne znalazłoby się więcej, dlatego tak usilnie namawiam Was do odwiedzin tego miasteczka.
Aby nie wysyłać Was do innych stron poświęconych temu miastu, pozwoliłem sobie wkleić troszkę danych z Wikipedii. Kto ma ochotę, może przeczytać i zasięgnąć troszkę więcej informacji.

Dane Wikipedia

Kruszwica (niem. Kruschwitz) – miasto w woj. kujawsko-pomorskim, leży na Kujawach, w powiecie inowrocławskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Kruszwica. Jest położone na Pojezierzu Gnieźnieńskim, w pobliżu północnego bieguna jeziora Gopło, w miejscu wypływania z niego rzeki Noteci. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. bydgoskiego.

Według danych z 2007 miasto miało 11 200 mieszkańców.

Kruszwica jest położona w południowej części województwa kujawsko-pomorskiego w powiecie inowrocławskim nad jeziorem Gopło. Gmina Kruszwica graniczy z 8 gminami. Miasto zamieszkuje niemal 10 tys. mieszkańców na powierzchni 6,64 km2. Miasto leży w niewielkich odległościach do ważnych ośrodków regionu. Miasto leży na trasie nr 62 Strzelno – Włocławek – Siemiatycze, a blisko Kruszwicy przebiega trasa nr 15 Toruń – Gniezno – Wrocław.

Legendy mówią o Popielu, którego zjadły myszy, ubogim Piaście Kołodzieju (protoplaście dynastii Piastów), a także o państwie królowej Goplany.

Ze źródeł historycznych pochodzą poniższe informacje. Najstarsze ślady osadnictwa pochodzą z neolitu – ok. 3900-1800 p.n.e., na ok. 500 rok p.n.e. datuje się gród na Ostrowie Rzępowskim (obecnie Półwysep Rzępowski). Osadnictwo na tym terenie było podyktowane żyznością gleb, bogactwami naturalnymi i dogodnym położeniem geograficznym. Rozwojowi Kruszwicy sprzyjało położenie na "szlaku bursztynowym" i na szlaku z Wielkopolski na Ruś. Szlak wodny prowadzący od Warty, poprzez jezioro Gopło do Wisły był dodatkowym atutem Kruszwicy. Kruszwica w tym czasie była niewielką osadą o charakterze otwartym. Najprawdopodobniej głównym grodem plemienia Goplan była silnie broniona osada w Mietlicy, położona ok. 20 km w kierunku południowym od Kruszwicy. W IX wieku plemię Goplan zostało włączone do państwa Polan. Dlatego w X i XI wieku Kruszwica stała się znaczącym ośrodkiem miejskim z grodem na wyspie, gdzie rezydowali polscy królowie i książęta. Bujny rozkwit zachwiało spalenie miasta przez księcia Władysława Hermana w 1096, kiedy to gród uwikłał się w konflikt, udzielając schronienia zbuntowanemu Zbigniewowi. Jednak w XII i do połowy XIII wieku następuje ponowny rozwój miasta i wzrost liczby mieszkańców. Od końca XII wieku gród był siedzibą kasztelanii kruszwickiej. W tym okresie zbudowano romańską kolegiatę św. Piotra i Pawła oraz kościół grodowy św. Wita. W XII wieku powstały także kolejne kościoły: szpitalny pod wezwaniem św. Gotarda i miejski św. Klemensa. W tym też czasie Kruszwica była najprawdopodobniej siedzibą biskupa kujawskiego. Biskupstwo to ustanowiono ok. roku 1123-1124 podczas legacji Idziego z Tuskulum. Pierwszym biskupem noszącym przydomek "kruszwicki" był pochodzący z Niemiec Swidgier. Czasy Bolesława Krzywoustego i Bolesława Kędzierzawego były pomyślne dla Kruszwicy, jednak od roku 1271 następuje upadek. W tym roku Bolesław Pobożny spalił miasto.

w XIV następowało podnoszenie się grodu z ruin
1332-1337 gród pozostawał we władaniu Krzyżaków
w latach 1350-1355 z rozkazu Kazimierza Wielkiego wzniesiono zamek (z "Mysią Wieżą") – siedzibę kasztelani i starostwa
w 1422 roku Władysław Jagiełło nadał Kruszwicy magdeburskie prawa miejskie, poprzednia lokacja na zachodnim brzegu Gopła dokonana prawdopodobnie w 1303 przez księcia kujawskiego i łęczyckiego nie powiodła się
potop szwedzki – zniszczenie miasta, spalenie zamku
5 sierpnia 1772 – włączenie do zaboru pruskiego w wyniku I rozbioru Polski
3 stycznia 1919 – wyzwolenie Kruszwicy w powstaniu wielkopolskim

W wyniku I rozbioru polski w 1772 r. Kruszwica włączona została do zaboru pruskiego. Przez cały okres panowania pruskiego piastowski gród był dla Polaków symbolem patriotyzmu i polskości. Miasto systematycznie, lecz powoli rozwijało się. Koniec XIX w. był dla Kruszwicy zdecydowanie korzystny, gdyż oddano do żeglugi uregulowaną Noteć, która połączyła Kruszwicę z Kanałem Bydgoskim. W mieście wybudowano także cukrownię. Okres międzywojenny to dalszy rozwój miasta, w szczególności poczyniono duże inwestycje w sektorze rolno-spożywczym. Tendencja została zachowana i w latach 1952-1956 wybudowano zakłady przemysłu tłuszczowego.

W czerwcu 1960 r. odbyły się w Kruszwicy uroczystości które inaugurowały ogólnokrajowe obchody Tysiąclecia Państwa Polskiego.

Zabytki

ruiny późnogotyckiego zamku z pozostałą Mysią Wieżą, będącą basztą o wysokości 32 m, z której rozpościera się widok na miasto i jezioro Gopło
Kolegiata św. Piotra i Pawła z 1120-1140 w stylu romańskim, później wielokrotnie przebudowywana między innymi w latach 1856-1859, pierwotny romański kształt nadano jej w latach 1954-1956 w trakcie prac konserwatorskich pod kierunkiem prof. Jana Zachwatowicza
Stare Miasto – wraz z rynkiem i zabytkowymi kamienicami
kościół kopułowy św. Teresy z 1922 w Rynku według projektu Stefana Cybichowskiego.
zabudowania cukrowni z XIX wieku.
grodzisko wczesnośredniowieczne (na południowym końcu Półwyspu Rzępowskiego)

Turystyka

Miasto jest dobrze przygotowane do przyjęcia turystów których z roku na rok przybywa coraz więcej w tym coraz liczniejszą grupę stanowią cudzoziemcy. W mieście istnieje Centrum Kultury i Sportu "Ziemowit" z miejscami noclegowymi, z zadbanym stadionem oraz kortami tenisowymi, Hotel "Magdalenka" usytuowany nad samym Jeziorem Gopło, a w odległości 1 km od Kruszwicy znajduje się pałac wybudowany w stylu francuskim pełniący funkcje hotelu. W Kruszwicy znajdują się też domki letniskowe i pola namiotowe. Miasto posiada rozwiniętą sieć gastronomiczną w tym 4 pizzerie, 3 bary, 3 restauracje i wiele innych. W Kruszwicy czekają na turystów także rejsy statkiem po jeziorze, wypożyczalnia jachtów, stadnina koni i przejażdżki bryczką po okolicy, plaże i kąpieliska, tarasy widokowe na jezioro i inne atrakcje.

W Kruszwicy co roku organizowane są regaty wioślarskie o puchar Europy i Polski, a także

Kruszwica Gopło i Mysia Wieża

2011-05-09T23:27:00.004+02:00

Pomysł na krótki wypad narodził się w mojej głowie w sobotnie popołudnie. Decyzja co do miejsca na plener

zapadła w trzy minuty. Po kilkunastu minutach już jechaliśmy do Kruszwicy, oddalonej od Aleksandrowa około 40km. Nie byliśmy tam od 10-ciu lat, od czasu kiedy filmowaliśmy tam wesele pewnej sympatycznej parze. Fotograficzne wypady z moją serdeczną połówką, kończą się tym, że z takiej wycieczki przywożę zbiór standardowych widokówek. Podobnie było i tym razem :)
Zawsze mówiłem (pisałem), że najlepiej fotografuje mi się w samotności, kiedy nie mam poczucia upływającego czasu, pozwalam harcować wyobraźni, staram się wchodzić tam gdzie nikt nie wchodził,a czasem po prostu usiądę na jakimś kamieniu i siedzę, by po chwili wstać i coś nowego utrwalić. Często jednak nie zdjęcia są najważniejsze, liczy się wspólne spędzanie wolnego czasu, ale co ja Wam będę o tym pisał, sami wiecie o tym najlepiej. Ostatnio czytałem gdzieś taką ciekawą sentencję:
" Szczęście tylko wtedy ma największy wymiar, kiedy możemy je z kimś przeżywać wspólnie" i chyba o to chodzi :)

Kruszwica, leży nad Gopłem, jednym z największych jezior w Polsce 2156 ha.Jest to jezioro polodowcowe, pełne wysepek, zatok, bagien, półwyspów, zielone królestwo dla licznego tu ptactwa. Podobno żyje tu 200 gatunków ptaków.

W mieście od wieków stoi Mysia Wieża - o tym wszyscy wiemy od dziecka :) widać ją z daleka, gdyż swoją wielkością góruje nad miastem. W wieży mieszkał Popiel, zwany Chostkiem. Jak legenda mówi, za namową swojej żony postanowił wytruć całą swoją dalszą rodzinę. Jak postanowili tak uczynili, jednak nie pogrzebali zwłok, z których po pewnym czasie wylęgły się myszy - te zjadły Popiela i jego żonę. To niewątpliwie tragiczne wydarzenie przyczyniło się do narodziń wielu znanych do dziś przysłów, takich jak: "kto pod kim dołki kopie...." , "nie rób bliźniemu swemu....", oraz "zanim wypijesz pomyśl o kacu" :))

Kruszwica to niewątpliwie sympatyczne miasteczko z dość bogatą infrastrukturą turystyczną, jest gdzie zjeść, wypić dobrą kawę itp..Można popływać statkiem po Gople, popływać żaglówką, zwiedzić Mysią Wieżę, oraz piękną kolegiatę, którą ciężko utrwalić na zdjęciach o tej porze roku z powodu otaczającego ją bogatego drzewostanu. Jest też fotogeniczna wieża ciśnień, ładne tereny spacerowe oraz pobliskie Kobylniki, które przedstawię w następnym wpisie.

Kruszwica, to jeszcze znane na cały kraj Zakłady Tłuszczowe i olej z pierwszego tłoczenia -choć nie tylko.
Warto tu wskoczyć moi mili na jeden dzień, na fotograficzny rekonesans, zapewne znajdziecie tu wiele ciekawych motywów do fotografowania. Ja niestety nie miałem specjalnej ochoty ich szukać, dlatego przedstawię Wam tylko troszkę kolorowych widokówek.
Parkingi są darmowe, wstęp na wieżę 6 zł osoba dorosła.
Pozdrawiam serdecznie moich wiernych sympatyków :)

Prom Nieszawa Przeprawa

2011-05-06T21:40:00.001+02:00

Dziś, zaliczyłem kolejny wypad do Nieszawy, w godzinach popołudniowych. Pierwsze kroki skierowałem na

przystań, obok której jest okazały parking. Prom od 1-ego maja już kursuje, w dni powszednie od 7-18 i w niedziele i święta od 9-18. Ten wodny wehikuł, został przed sezonem zakonserwowany i odmalowany. Barwa niebieska jest jaśniejsza niż przed naprawą. Ogólnie prezentuje się dobrze - jak na swoje lata i nadal przewozi ludzi i pojazdy na drugą stronę Wisły.

Nieszawa jak zwykle w sennym nastroju, choć jest piątek i widać trochę siedzącej na ławkach i spacerującej młodzieży.

Sporo wędkarzy moczy kije w Wiśle, bo ryba po ostatnich nocnych przymrozkach wcale nie bierze. Za to dużo leszczy przewija się na rynku przed sklepem spożywczym, w oczekiwaniu na to, że ktoś zanęci. Ja też, miałem jedno branie za dwa złote, leszcz nie był okazały więc poszedł w mroczną toń.

To miasteczko nic się nie zmienia, tu czas się zatrzymał a wraz z nim ludzie. Dwa lata temu robiłem tu zdjęcia w podobnej porze i scenerii. Mógłbym te zdjęcia pozamieniać a i tak byłyby nie do odróżnienia.

No może troszkę, zmieniły się na niekorzyść elewacje niektórych domów. Inne zaś, na wyglądzie zyskały w ubiegłym roku, kiedy to szykowano się do obchodów 550 lecia istnienia miasta.

Mimo tej zapyziałości i prowincjonalności, to bardzo lubię tu przebywać i fotografować. Jest tu taki dziwny twórczy spokój- ukojenie dla duszy. Nawet psy są tu łagodniejsze niż gdzie indziej, a Wisła wydaje się, że nie płynie ale też stanęła w miejscu i podziwia to senne miasteczko wraz z nami.
Jeśli kiedykolwiek będziecie się przemieszczać krajową jedynką, na trasie Łódź -Gdańsk, to warto tu zboczyć z drogi te 5km i poświęcić na fotografowanie: dwie , trzy godziny. Może ujrzycie ją w innym świetle , w innych barwach niż moje. Na prawdę warto, bo ja już nic nowego tu chyba nie odkryję, choć nadal będę ją z pasją fotografował.

Nieszawski prom. Opłaty:
- piesi, piesi z rowerem, zwierzę i bagaż powyżej 20 kg - po 1,50 zł
- motocykle i motorowery - 3 zł
- samochody o masie do 550 kg - 6 zł
- samochody do 3,5 tony z wyjątkiem autobusów - 8 zł
- autobusy dwuosiowe i ciągniki bez naczep - 12 zł
- ciężarówki pow. 3,5 t - 15 zł

Dworek Siniarzewo cz.2 - Nic śmiesznego :(

2011-05-05T17:19:00.003+02:00

Dziś, zgodnie z obietnicą, ostatnia relacja ze wsi "Świniarzewo", bo i tak dawniej nazywała się ta wioska.

Pamiętam, że jeszcze nie tak dawno, powszechnie używano tej nazwy w rozmowach między mieszkańcami okolicznych wiosek. Prawdopodobnie.., jeszcze wcześniej, nazywano tę wieś "Świniarowo" a jej początki istnienia sięgają XIII w. Miejsce po dawnym dworze, otoczone jest resztkami parku, i tylko dzięki mojej niekonwencjonalnej wyobraźni, jestem w stanie wyobrazić sobie jego dawną świetność. Jedynym elementem dawnego majątku, który doskonale się zachował, jest uroczy wjazd, dalej to już samo wielkie rozczarowanie.

Pierwszymi właścicielami wsi, był ród Zakrzewskich, było to w XV i XVI wieku, następnie majątek przeszedł w ręce Ruszkowskich, którzy byli właścicielami kilku innych okolicznych osad. Natomiast sam dwór, prawdopodobnie został zbudowany w II połowie XVIII wieku, przez rodzinę Umińskich. Tutaj też, dane te nie są wiarygodnie udokumentowane historycznie.Ostatnimi właścicielami dworku, była rodzina Czyżewskich. Po II wojnie, dworek tak jak wiele innych zabytków tego typu w kraju, zaczął popadać w ruinę. Prawdopodobnie jego stan nie pozwalał na restaurację i eksploatację. W latach 70-tych XX wieku dworek rozebrano.

Do dziś zachowały się jedynie szczątki dawnych zabudowań gospodarczych, resztki murów okalających posiadłość, park i staw w parku a raczej wspomnienie po nim. To co tam jest w tej chwili, przypomina cuchnące bajoro. Przypuszczam, że do stawu muszą przedostawać się jakieś nieczystości.

Jak pisałem wcześniej, na terenie parku mieści się szkoła podstawowa i blok mieszkalny. Jest też nieduży pomnik - popiersie, króla Władysława Łokietka. Legenda głosi, że po bitwie pod Płowcami (15km), król ze świtą, odpoczywał w tym parku. Zapewne, staw był wtedy stawem i jeszcze nie śmierdział.

Stan resztek po dawnym dworze, jest gorszy niż opłakany, nadaje się jedynie pod spychacz. Nic się z tego obiektu nie uratuje, a na dzień dzisiejszy jest to jedno wysypisko śmieci.

Dziwię się właścicielowi, a jest nim Gmina Zakrzewo, że nie potrafi nic z tym zrobić.Dziwię się tym bardziej, gdyż Zakrzewo to jedna z ładniejszych wiosek w okolicy. Można ją uznać za wzór nowoczesności i gospodarności. Widać.., każdy lubi mieć porządek w swoim najbliższym otoczeniu a śmieci zamiata się pod dywan. W tym wypadku śmieci wymieciono a dywan okazał się za mały.

I na koniec, trochę o fotografowaniu tego miejsca. Tak naprawdę, to nie ma co fotografować, nawet mury budynków i resztki płotów są szare i nijakie a wszystko to otoczone wszędobylskim nawet o tej porze roku zielskiem i krzewami. Wyobrażam sobie jak to musi wyglądać późnym latem. Prawdę mówiąc, to nie muszę sobie wyobrażać, gdyż byłem tam w październiku 2010 roku i zielsko do pasa, skutecznie mnie zniechęciło do penetracji ruin i ich fotografowania. Próbowałem poszukać czegoś ładnego, może jakiś detal, fragment budynku, ładny krzew.., i nic z tego.

Fotografowanie sprawia jeszcze jedną trudność, z powodu dużych kontrastów, a granice cienia i światła są moczno uwidocznione. Dobrze, że sprzęt ma wysoki DR i jakoś sobie z ty radzi.
To by było moi drodzy na tyle. Na plenerek nie polecam, chyba, że na pięć minut ( to dla przejezdnych), aby zobaczyć osobliwy domek - wmurowany w resztki dworskiego płotu.
Pozdrawiam serdecznie :)

Siniarzewo Dworek cz.1 - mały ciasny......

2011-05-04T08:49:00.005+02:00

Po fotograficznym niedosycie z 1 maja, postanowiłem sobie ten niedosyt zrekompensować następnego dnia.

Pogoda była piękna na zdjęcia, choć wiał przenikliwy wiatr i było niezbyt ciepło jak na tę porę roku. Więcej już narzekania na pogodę nie będzie, jak wiemy następnego dnia całe południe Polski zasypało śniegiem a temperatura spadła poniżej zera.
Siniarzewo wieś położona w pow.aleksandrowskim na trasie Inowrocław-Włocławek, mniej więcej w połowie drogi.

Kiedyś był tu okazały dwór z drugiej połowy XVIII wieku. Więcej na ten temat w następnym odcinku.

Dziś, chciałbym pokazać jako ciekawostkę, jak nie będąc bogatym, można się stać mieszkańcem dworu ;)
Wystarczy zaplombować stary dworski mur, odpowiednią budowlą i już się jest pół szlachcicem ;)

No i co, że mały i ciasny, ale własny, choć chyba nie do końca, bo teren parku i dworu należy do Gminy Zakrzewo. W tej chwili na tym terenie mieści się szkoła oraz dom dla kadry nauczycielskiej. Zdjęć tych obiektów nie przedstawiam, gdyż są to budynki w miarę współczesne.

Powyżej, zdjęcie z października 2010 roku, robione w porze przed południowej. Mam ich więcej, ale zasadniczo są takie same, choć bardziej kontrastowe .

Całkiem fajnie, jak w bajce. Sień na dole i kuchnia a u góry wieeeelki... salon 2.5 na 3 metry, no i jeszcze klatka schodowa ale nie wiem gdzie? Piszę ten tekst bez ironii i jakiejkolwiek złośliwości, po prostu ktoś dostał na to kiedyś zgodę, z dworskiego budulca wkleił w mur plombę i sobie mieszka. Teren przy domu w idealnym porządku, ławeczka, trawka, żyć nie umierać :)
Natomiast po dawnym budynku dworskim i jego otoczeniu, zostały ruiny ale o tym w następnym odcinku.
-Jeśli wolno mi kogoś pozdrowić, to pozdrawiam serdecznie moją mamę, na którą mogę zawsze liczyć, oraz chciałbym pozdrowić mooo....
-Dziś Państwa gościem był prowincjonalny fotograf. A teraz reklama... :))
Smacznego

Mój trening percepcji wzrokowej ;)

2011-05-02T23:10:00.001+02:00

Powyżej po pijanemu, poniżej na trzeźwo ;))

To bajorko trochę śmierdziało, ale cóż się nie robi dla sztuki :))

Święto Pracy 1Maja Aleksandrów Kujawski

2011-05-01T23:42:00.001+02:00

Zdjęcia skomentuję przysłowiami i cytatami, odnoszącymi się do pracy, które zaciągnąłem z sieci. Będą one

najlepszą puentą do zamieszczonych obrazków, zrobionych dziś rano o godzinie 10-ej.
                                          "Gdzie praca, pilność na straży, tam się bieda wejść nie waży."
                                          "Gdzie się z chęcią zejdzie praca, tam się hojnie trud opłaca."
                                          "Im bardziej ciężka praca, tym są milsze znoje"
                                          "Praca to konieczność; jej brak jest cierpieniem, nigdy dobrodziejstwem."

                          "Bez pracy nie ma kołaczy"                           "Żadna praca nie hańbi"
                          "Praca doskonali cnotę."                           "Praca jest połową zdrowia"
                          " Praca ludzi wzbogaca"
I na koniec jedno, które jakoś mi się najbardziej podoba ;)
                        "Ten, kto powiedział: żadna praca nie hańbi, na pewno nie znał ani jednego polityka."

Niesamowita historia ;)

2011-04-30T17:15:00.002+02:00

Z naszą aleksandrowską piłką nożną, to historia jest niesamowita i nie z tej ziemi. Otóż jakoś pod koniec lat

siedemdziesiątych, kiedy to drużyna Kazimierza Górskiego płynęła jeszcze na fali popularności a w piłkę grano na wszystkich podwórkach, stadionach i w zakładach pracy, w Aleksandrowie też miały miejsce lokalne rozgrywki. Podczas towarzyskiego meczu między miejscową drużyną ORLĘTA a zakładowym klubem BUDKRUSZ, jeden z zawodników drużyny metalowców, słynący z żelaznego kopa.. tak mocno kopnął piłkę, że poleciała ona za mury stadionu na przyległą do niego ulicę Sikorskiego. Los chciał, że na ulicy wykonywano roboty budowlane, wylewano betonowy fundament pod kolejny piękny aleksandrowski pomnik. Dziwnym trafem piłka upadła na świeży beton, przylepiła się do niego i tak została. Mecz przerwano, zawodnicy poszli na piwo, beton zastygł a piłka tak została i leży do dzisiejszego dnia. Nikt jej nie ruszy, bo też fundament jest solidny betonowy a podwaliny sięgają głęboko, oj głęboko ;).

W tle za piłką, znajduje się stadion miejski z dwoma murawami i trybuną. Rok temu obiekt przejęło miasto.
Więcej o Klubie Orlęta i samym stadionie - innym razem :)

To jest jedno z ostatnich zdjęć trybuny dla widzów, zrobione dwa dni temu.

Na powyższym zdjęciu widać, jak daleko od trybuny dla widzów, poleciała aleksandrowska piłka.
W rzeczywistości, jest ona jeszcze dalej niż na to wygląda- skrót ogniskowej obiektywu. Zdjęcie zrobiłem z trybuny, z miejsca siedzącego, darmowego dla VIPa. ;)
Gdzie się podziała aleksandrowska piłka - to wiem, ale gdzie jest polska piłka nożna tego nie wiem?
Może Wy, coś na ten temat wiecie?
Proszę potraktować ten tekst z przymrużeniem oka ;))

Las wita nas...

2011-04-28T09:58:00.002+02:00

Miło jest, zrobić sobie spacerek rowerem do lasu. Po zimie wszystko się odradza na nowo. Zieleń jeszcze...

jest taka delikatna, dopiero zaczyna nabierać soczystych odcieni. Wszystko wokół pachnie a ptaki prześcigają się w swoich nawoływaniach. Wdychasz całym sobą przyrodę, cieszysz oczy kolorami, chciało by się tak trwać wiecznie. Czasem miniesz na drodze leżącą puszkę po piwie, ale co tam myślisz sobie.., pewnie komuś wypadła a może wyrzucił ją jakiś dzieciak? No cóż, dzieci takie są dopóki nie dorosną....myślisz sobie i jedziesz dalej.

Dojechałeś na miejsce, gdzie dawniej obozowali w wakacje harcerze. Miejsce jest urokliwe, kiedyś było wzorem czystości. W pobliżu płynie niewielka rzeczka Tążyna, która dawniej rozdzielała dwie cywilizacje a wodę z niej, można było pić po uprzednim nabraniu jej do butelki przez chusteczkę. Każdy tak robił - ja też :)
Dziś.. widać ślady na polanie po innym obozowisku, jakby z innej epoki cywilizacyjnej i kulturowej. Strach pomyśleć, że takie butelki rozkładają się na powierzchni ziemi 200lat a wewnątrz 500 .

Opodal polany, dosłownie 20 metrów w stronę torów kolejowych, spotykamy takie coś.. fotka powyżej i tu już ręce opadają ze złości i z bezsilności. Wsiadam na rower i jadę dalej , zadając sobie pytanie: kim jesteśmy i dokąd zmierzamy?

gss

Ostatnio, gdzieś przeczytałem bardzo mądre zdanie, charakteryzujące cywilizację XXI wieku

" No cóż, takie czasy, gdzie byś nie wbił szpadla, trafisz na śmieci swego dziadka"

Życzę Wam wszystkim, abyście w swoich ogrodach nie musieli trafiać na śmieci swoich przodków :)
I z tym jakże optymistycznym akcentem...pozdrawiam serdecznie :)

Na zakręcie

2011-04-26T22:50:00.001+02:00

Ostatnio mam bardzo mało czasu. Jest wiosna, wokół domu sporo pracy, wiele spraw na głowie, trochę...

musiałem zmienić priorytety. Tak się składa, że byłem na zakręcie, już chciałem zaprzestać na jakiś czas prowadzenia tego bloga, wyłączyłem nawet możliwość komentowania postów, uważając że tak będzie lepiej. Skoro ja nie mam czasu na śledzenie zaprzyjaźnionych blogów i komentowanie wpisów, niech i u mnie nie będzie komentarzy. Powinienem jednak o tym napisać wcześniej (czego nie zrobiłem), zapewne powstało trochę zamieszania. Serdecznie wszystkich za to przepraszam :)
Jednocześnie dziękuję Ani, Szymonowi, Wieśkowi i Ignacemu, za to, że potrafili zauważyć zmiany i zareagować :)

Zdjęć robię sporo i w dalszym ciągu niezmiernie mnie to bawi i choć zabrzmi trywialnie, to wiem, iż jest to moją drugą naturą. Chyba się nie mylę, bo robię to od 1977 roku :)
Natomiast z prowadzeniem tego bloga jest jak ze starą kozą, mleka nie daje, stale trzeba jej doglądać i karmić a jednak trochę żal zabić ;) W tym temacie nadal będą wzolty i upadki - wiem o tym. Nie samym blogiem człowiek żyje ;)
Co tu pisać, sami wiecie o co chodzi? Wielu z Was przechodzi to samo: ktoś studiuje i ma sesję, innemu urodziło się dziecko, ktoś remontuje mieszkanie lub się buduje itd...
Ten blog ma dwa lata, lecz nadal się czegoś uczę. Teraz już wiem, że o wszelkich zmianach warto wcześniej napisać - tak po prostu. Niech koza jeszcze pożyje ;)
Pozdrawiam wszystkich :)

Bez sensu

2011-04-25T19:46:00.000+02:00

gss

Sztuka się liczy.

2011-04-24T21:21:00.000+02:00

Oczywiście chodzi o sztukę w znaczeniu ilości postów w tym miesiącu ;) Więc wszelkie moje ostatnie działania fotograficzne, mają wymiar czysto statystyczny i zmierzają do publikacji większej ilości kwietniowych postów, niż w ubiegłym roku :) .

Wiosna jest piękna! Czyż nie?

"Zielono mi"

2011-04-22T22:15:00.001+02:00

Wiosennie, sennie, prowincjinalnie

2011-04-19T22:31:00.001+02:00

gss

Jest taki dzień....

2011-04-10T00:49:00.000+02:00

Dworcowa nostalgia

2011-04-09T22:00:00.002+02:00

Poniżej więcej zdjęć z holu dworca w Aleksandrowie Kujawskim w troszkę innej tonacji, można powiedzieć

w naturalnych barwach.

Patrząc jakby z oddali

2011-04-08T21:20:00.000+02:00

To moja prowincjonalna mieścina w wycinku i jakby z oddali, jednak dla mnie wciąż bliska. Będzie nadal
fotografowana bo wciąż się zmienia, chociaż nie tak szybko jak bym sobie tego życzył ale to już inny temat...

Moi drodzy, sympatycy moich fotograficznych wypocin! Na blogu nastąpi teraz mała przerwa w zamieszczaniu postów. Związane to jest między innymi ze sprzętowym i mentalnym przegrupowaniem sił :)

za co serdecznie przepraszam. Jednocześnie, dziękuję wszystkim za wiele miłych słów i za to, że zaglądaliście.

Będę zaglądał na Wasze blogi. Pozdrawiam serdecznie :)

Kilka porannych pstryków :)

2011-04-05T08:44:00.002+02:00

Pewne przysłowie mówi: " Kto rano wstaje, temu ..." ;)

Ja nie musiałem rano wstawać - wracałem z pracy, wysiadłem z auta i uskuteczniłem sobie parę fotek, dla
poprawy samopoczucia. Zdjęcia są jeszcze ciepłe od nagrzanej matrycy, kto nie wierzy niech dotknie
swojego komputera, tam gdzie leci powietrze od wentylatora :)

A słoneczko sobie wschodziło a dziewczę płakało... dziewczę płakało ...

To trzecie, najmniej mi się podoba ale wstawiłem bo lubię tercety ;) Niech sobie jest, ten prowincjonalny, pseudoartystyczny, nkiforowski wschód słońca. Pozdrawiam serdecznie :)

Fotograficzny kapitalizm

2011-03-31T23:12:00.003+02:00

Aleksandrów Kujawski, ulica Strażacka. Ten drewniaczek ma już swoją historię, dawniej musiał pełnić ....

znaczącą rolę, niestety nie wiem jaką ;) Widać, że w jego progi wkradł się kapitalizm i kapitał. W oddali widać gmach Urzędu Miasta. Zdjęcie zrobione w 2010 roku.

Natomiast ta fotka zrobiona była w kwietniu 2009 roku :)

Na tej fotografii widać, że choć w kraju był już kapitalizm, to jeszcze nie wdarł się pod przysłowiową strzechę. Zdjęcie pochodzi z 1997 roku, i jest to jest reprodukcja.

Zdjęcie powyżej, ktoś zrobił zanim się urodziłem - co widać ;) Przedstawia ten sam dom, i jest to prawdopodobnie rok 1914, czyli pod carskim zaborem. Sądząc po panującym tu ruchu, ulica ta musiała stanowić ważne centrum handlowe.Dziś tak już nie jest, uliczka ta straciła swoje znaczenie, nawet zakład fotograficzny przeniesiono na inną ulicę, zapewne z powodu obowiązującego zakazu zatrzymywania się. Ten woźnica na zdjęciu, dziś zapłaciłby mandat.Były zabory, dwie wojny światowe, a ten drewniany dom jak stał tak stoi i tylko koni żal ;)

Zdjęcie u góry z marca tego roku, przedstawiające ulicę Strażacką i Słowackiego.

Mały, ciasny ale własny :)

2011-03-25T23:20:00.002+01:00

Można powiedzieć, aleksandrowski skansen. Mamy na miejscu sporo takich obiektów, pamiętających czasy

kiedy to kraj był pod zaborami a Aleksandrów pod zaborem szczególnym. Chata jak chata, stara jest to się wali i sypie, prawdopodobnie nikt w niej już nie mieszka ale sobie stoi przy jednej z głównych ulic.

Jednym słowem: namacalny dowód, wpływu zaborczej kultury na rozwój miejscowej architektury :)
I to by było na tyle. Pogoda paskudna, pada deszcz i jest zimno. Planowałem na sobotę jakiś plenerek, ale na planach się skończyło. Sięgam więc po fotki z przed tygodnia, kiedy to pogoda była troszkę ciekawsza, choć bez rewelacji. Mam takich domów więcej, jednak nie wiem jak je tutaj wpakować aby nie raziło totalną wiochą. Bo choć to blog prowincjonalny, to jednak europejski. Czyż nie ?
Pozdrawiam !

Pierwszy dzień wiosny

2011-03-21T21:01:00.002+01:00

Chyba to jeszcze nie ta wiosna, na którą czekamy ale jest, jest w całej okazałości a nawet w kalendarzu.

I tydzień później o innej porze dnia. Rozlewisko powoli się kurczy ;)

Król wiatru i słońca

2011-03-20T22:55:00.001+01:00

- "Cześć "somsiad" zdjęcia robisz? .......

- (--)
- Tak, masz rację, wszystko się zmienia. Zrób mi zdjęcie na tle naszej gospody.
- (--)
- Ty wiesz ile ja tu kiedyś wódki wypiłem?
- (--)
-Niedawno miałem apetyt na golonkę, taką wiesz z kartoflami i kapustą, nie mogłem wytrzymać. Wybrałem z banku sto złotych i poszedłem do środka. Usiadłem, przyszła kelnerka i wiesz co...? Mówi mi , że golonki nie mają. Już chciałem wyjść, ale ona powiedziała.. " Ja zrobię panu schabowego, takiego, że nie będzie pan mógł zjeść" I wiesz ty co.., przyniosła mi go na wielkim talerzu. O.., takim wielkim! Faktycznie nie mogłem go zjeść, a frytek to nawet trochę już zostawiłem. Dwadzieścia dwa złote kosztował, ale było warto.., mówię ci. Ale wiesz ty sąsiad co? Ja tam wszedłem a tam puchy, sam byłem nikogo więcej. Hmm.., to nie to co kiedyś. Ty wiesz ile ja tam wódki kiedyś wypiłem? "

Lubię Go, mieszka na moim osiedlu, mówi do mnie "somsiad", zawsze miły i grzeczny. Widzę go codziennie, chodzi sobie spacerkiem lub jeździ na składaku z małymi kółkami. Kiedyś jeździł na TIR-ach po całej Europie, lubi o tym mówić. Często zimą, jak pokazywało się pierwsze słońce, potrafił stać kilka minut w jednym miejscu z twarzą skierowaną ku niemu i chyba się nawet przy tym trochę uśmiechał.

Młyn Parowy Aleksandrów Kujawski

2011-03-18T17:31:00.002+01:00

Zawsze marzyłem o tym aby mieć psa. Niestety mieszkając w bloku nie mogłem sobie na to pozwolić,

ponieważ miał to być pies sporych rozmiarów rasy bokser. Kiedy więc pobudowałem dom i mogłem sobie takiego psa ( suka Saba ) sprawić, byłem bardzo szczęśliwy. Suczka była w domu od szczenięcia i wychowywała się razem z kotem, nazwanym przez córki "Rysiu". Pies z kotem, spały w mieszkaniu razem, często przytulone do siebie, jadły razem z jednej miski budząc zdziwienie obserwatorów a szczęście domowników widzących psa i kota w takiej symbiozie. Suczka niestety miała słaby apetyt, słabo rosła, choć niczego jej nie brakowało. Budziło to moje zaniepokojenie o jej wygląd. Jedynym sposobem zmuszenia jej do jedzenia, było zabranie jej miski i podsunięcia kotu. Młoda suka widząc to, wstawała z legowiska i zjadała pokarm a kot odchodził i czekał na resztki z jej miski choć swoją miał pełną. Taka już ta kocia natura.
Któregoś dnia, stała się rzecz straszna. Suka były już duża, ważyła około 34 kilogramów i od dawna nie trzeba było namawiać jej i zmuszać do jedzenia. Leżała 2 metry od swojej pełnej miski, nagle podszedł kot
pragnący dokonać degustacji. Podszedł bez obawy, bo niejednokrotnie to robił. Zginął w ciągu sekundy a ja nie zdążyłem nawet zareagować. Nie wiem, co wtedy się w suce obudziło, utajona agresja, wilczy zew, zazdrość, obrona terytorium czy moje błędy wychowawcze z czasów szczenięcych? To była moja pierwsza suka, uczyłem się wtedy wychowywać psa, potem miałem ją i jej córkę razem potem inną i już więcej podobnych błędów nie popełniłem.
No cóż podsumowując ten tekst, zacytuję słowa jednego z moich ulubionych pisarzy Ericha Maria Remarqua " Urodzić się głupcem to nie wstyd. Wstyd tylko głupcem umierać "
Zainteresowanych przeszłością aleksandrowskiego młyna odsyłam do tekstu z Polityki " Naprzykrzyło się grzebać "

"Póty młyn miele póki wody staje"

" Choć młyn miele jednak mąki z niego niewiele"

" Od młyna wszystko się zaczyna"

" Dobry młyn zmiele wszystko"

"Każdy na swój młyn wodę obraca "

"Do młyna potrzeba dwu kamieni, do miłości dwu głów"

Podpisy pod zdjęciami są przysłowiami różnych narodów.
Przepraszam za jakość niektórych fotek, takie miałem w swoim archiwum..

Willa Radwan Aleksandrów Kujawski

2011-03-14T11:53:00.002+01:00

Długo się zbierałem z wystawieniem tego posta na moim blogu, z różnych powodów. Wreszcie chyba ....

.....nadszedł właściwy moment. Jest to jeden z ostatnich moich prowincjonalnych postów tego typu w tym roku. Nadchodzi wiosna, czas ruszyć z aparatem w teren, poza Aleksandrów, zająć się innymi tematami, gromadzić materiały a publikację kolejnych pseudo historycznych wątków zostawić na kolejną zimę;))

Willa Radwan to uroczy budynek, znajdujący się w centrum miasta w pobliżu dworca kolejowego. Oba budynki, jak wieść niesie, mają wspólną choć niezbyt odległą historię. Ten uroczy choć niezbyt okazały kubaturą dworek, zbudowano w II połowie XIX wieku i od początku swego istnienia spełniał ważną rolę, jako jeden z licznych obiektów służących obsłudze stacji granicznej. Powielając wiadomości wyszukane w sieci, w budynku tym mieszkał okręgowy dyrektor celny baron gen.D.Fixen.

W sierpniu 1879 roku w tym budynku, miało miejsce spotkanie dwóch zaborców : cesarza Wilhelma I oraz cara Aleksandra II, który prawdopodobnie na okres tej wizyty zamieszkiwał w tym lokalu wraz z rodziną. Wydaje mi się to jednak mało prawdopodobne, gdyż budynek ten jest niezbyt okazały jak na carskie potrzeby i zapewne nawet w tamtym okresie nie spełniał pewnych obowiązujących wymogów. Tym bardziej, że na okoliczność tak ważnego spotkania, dobudowano do budynku dworca nowe skrzydło, w którym
mieści się do dziś okazała carska sala, która być może spełniała rolę oficjalnego biura oraz carskie pokoje. Dalej.. jeśli wierzyć w słowo pisane, to obaj możni zaborcy odbyli tu dwugodzinną naradę, w temacie jak Polakom robić dobrze i to może być bardziej prawdopodobne. Tak czy owak takie spotkanie na szczycie w naszej osadzie się odbyło.

Po wizycie cara Aleksandra II i cesarza Wilhelma, budynek dalej służył carskiej administracji celnej.

W 1917 roku budynek ten, znalazł się w prywatnych rękach i zaadoptowano go na hotel i restaurację. Restauracja i hotel funkcjonowały wyśmienicie do wybuchu II wojny. Wspominał mi kiedyś o tym Ignac (przyjaciel bloga), iż jego rodzice spędzili tu swoją pierwszą noc poślubną, zanim musieli wyemigrować przed nazizmem do Rosji.

Dziwne.., ale nie są znane losy budynku w okresie II wojny światowej, czarna dziura, tym bardziej, że okres ten nie jest zbyt odległy a wciąż żyją ludzie, którzy powinni ten czas pamiętać?

Po II wojnie otwarto tu gospodę ludową, której w latach 60-tych nadano nazwę "Pod Filarami" i tu zaczyna się okres, który jest mi znany doskonale z autopsji , gdyż już w młodych latach zmuszony bylem o tę restauracje codziennie się ocierać.

Nie było ulicy Szkolnej, widocznej na wprost na zdjęciu, więc droga a raczej przejście do szkoły wiodło
między restauracją a domem Sióstr Służebniczek. Przejście było niezbyt szerokie i miało długość około 50-ciu metrów a i tak dla wracających ze szkoły było katorgą z racji dochodzących z gospody obiadowych zapachów. Często też zachodziłem tam po obiady, które można było odebrać w kuchennym okienku. Restauracja w tym okresie kwitła, zawsze była gwarna i pełna ludzi. Miała swych stałych klientów i był to okres, kiedy nie nie można było jej nazwać speluną.

Jednym z jej stałych klientów był pan Groch (nazwisko zmienione), który był wozakiem, miał małego konika i mały wozik. Koń był bardzo mizerny, ważył nie więcej niż 200kg. Często z opuszczonym łbem, stał godzinami przypięty do wozu na ulicy czekając na woźnicę, który od południa przepijał to co z rana zarobił.. Jako dzieci, często tego konika drażniliśmy, czego dzisiaj się bardzo wstydzę, ale tak było.
Jedna z anegdot o restauracji mówi, że kiedyś za pomocą patyków, konikowi umocowano przed oczami rozpostartą gazetę by sobie z nudów poczytał, potem zrobiono zdjęcie, które krążyło wśród bywalców i
wzbudzało salwy śmiechu. Niestety ja tego zdjęcia nie widziałem, ale podejrzewam, że jest to prawdą, gdyż słyszałem to z wielu pewnych źródeł a i fotograf niejaki pan Błaszczyk systematycznie się tu "stołował". Pan Błaszczyk, zawsze nosił aparat zawieszony na szyi i takiego go pamiętam, zawsze uśmiechniętego, robiącego zdjęcia w parku rodzicom i dzieciom. Mam nawet kilka takich własnych zdjęć.

Inna anegdota.
Kiedyś grupa rosłych, dobrze zbudowanych młodzieńców, (zapewne pod wpływem) zrobiła między sobą zakład. Jeden z nich odpiął konia od wozu, wszedł pod niego,obłapał go rękoma za nogi, wziął go na barki i wniósł na taras przed restauracją wygrywając zakład. Ta opowieść, wydaje mi się jednak mało prawdopodobna z racji tej, iż konik mimo wychudłej i skromnej postury, nie dał by się tak spokojnie zabrać na ramiona. Takich opowieści jest wiele, większość z nich jest jednak tylko fantazją, stworzoną przy restauracyjnym stoliku. Pod Filarami, bywał też Edward Stachura, wspomina o tym w swoich książkach.
Restauracja funkcjonowała wyśmienicie do końca lat 70-tych XXw a działo się to pod szyldem PSS Społem, która budynek ten eksploatowała. Nie "Społem" to jednak zasługa, że restauracja kwitła. Był to okres, kiedy to panował jeszcze zwyczaj chodzenia czasem na obiady do restauracji, gdzie nawet w tak prowincjonalnej mieścinie do stołu podawał kelner, dania podawano z karty a na zapleczu było słychać odgłos tłuczenia kotletów. Piwo można było wypić kulturalnie nawet na dworcu kolejowym, przy stoliku lub tu pod Filarami.
Potem nastąpił upadek, działo się to równolegle z kryzysem ekonomicznym w kraju. Restauracja stoczyła się na dno, zamknięto główną salę, czynny był tylko bar piwny z prawej strony. By wypić piwo, trzeba było swoje odczekać na wolny pusty kufel a gdy je piłeś.., obok ciebie stało następnych dwóch czekających i ponaglało do szybszego picia . Nazywano ją wtedy potocznie "Wisielcem", "Speluną" lub "Mordownią" i nie bez przyczyny ale to już inny temat. Byłem tam tylko raz może dwa w ciągu ostatnich 30-stu lat.

W latach 90-tych XXw, budynek sprzedano, trafił w prywatne ręce, moim zdaniem nie w te co powinien. Znajdowała się tam szwalnia ubrań, w okna wstawiono kraty, z wewnątrz dochodził szum maszyn do szycia a pod budynkiem często parkowały wielkie samochody utrudniające ruch na ulicy Wojska Polskiego.
Wraz z nadejściem świeżego powiewu ze wschodu Made in China, szwalnia zakończyła swoją działalność i pozbyła się budynku, który chyba trafił wreszcie we właściwe ręce.

Willę kupił Pan Mańkowski, który jest właścicielem innej aleksandrowskiej restauracji "Tara". Budynek gruntownie odremontowano( zdjęcie powyżej z czasu remontu) i przywrócono obiektowi dawną jego funkcjonalność a estetyka stoi na najwyższym poziomie o czym miałem okazję się przekonać kilka dni temu
robiąc tam zdjęcia.

Życzę tej inwestycji jak najlepiej, niech tradycja trwa. Szkoda jednak, że wraz z zanikiem pieniędzy w kieszeniach przeciętnych obywateli, zanikła także kultura bywania w takich miejscach i to jest smutne. Dopóki nic nie zmieni się w kwesti finansowej a wraz z nią w kwestii mentalnej rodaków, to takie miejsca nadal na prowincji będą świecić pustkami a odgłosy z kuchni będzie słychać tylko w czasie wesel i styp.
.

Cegła w płocie i Herb Trojanowskich

2011-03-09T23:33:00.002+01:00

W styczniu w jednym z moich postów, opisałem historię aleksandrowskiej cegielni, która na trwałe zapisała

..... się w dziejach miasta. Cegielnia Aleksandrów Kujawski
Pisząc "Na trwałe", mam namyśli nie tylko historię jej założycieli, którzy byli protoplastami powstania osady, ale także ceglane elementy wmurowane w miejskie budynki i płoty.

W poszukiwaniu tych śladów, udałem się w okolicę kościoła Przemienienia Pańskiego. Sam kościół zbudowano z innej cegły, zapewne bardziej szlachetnej i trwałej - jak to kościół ;) Natomiast płot okalający budynek jest już naszym aleksandrowskim wytworem. Świadczą o tym, co prawda nieliczne cegły z wypisanym logo - w nim umieszczone.

Domów, płotów i innych budynków wymurowanych z tych cegieł jest w Aleksandrowie więcej, choć niewiele z nich posiada jeszcze oryginalną ceglaną elewację. W dobie powszechnej mody ( choć nie tylko o modę chodzi) na ocieplanie budynków oraz pokrywanie ich szlachetnymi tynkami, tych ceglanych ścian widać jest coraz mniej.

Przy okazji spacerowania wokół kościoła natknąłem się na herb rodziny Trojanowskich, umieszczony na jego zachodniej ścianie. Widziałem już ten ten herb wielokrotnie, pomyślałem więc.., że jest to doskonała okazja aby go w tym poście pokazać, wszak cały czas tematycznie poprzez: dworki, pałacyki, cegielnie, jesteśmy z tą rodziną nierozłącznie związani jak solidny mur ceglany. ;)

Skoro już mowa o cegielni, to coś się dzieje, trwa rozbiórka zabytkowej budowli a jeszcze nie tak dawno było tutaj TAK . Patrzę na ten obrazek i tak sobie myślę...ile domów powstało dzięki tej fabryczce i ile różnych historii powstało w tych domach? Moja refleksja na ten temat sięga jeszcze głębiej, ale nie chcę o tym pisać.

I jak tu kochani nie fotografować tego co nas najbliżej otacza, skoro wszystko w życiu tak szybko się zmienia? Kiedyś ją wybudowano, pamiętam jak produkowała cegły, teraz jest burzona a na jej miejscu zapewne powstanie coś nowego? Co to będzie? Nie wiem..ale o wszelkich zmianach nie omieszkam donieść.

I na koniec fotka kościoła PP , z szerokiego kadru z żabiej perspektywy.

Pałacyk z innej bajki Aleksandrów Kujawski

2011-03-06T21:12:00.004+01:00

Uff...trochę się zasiedziałem, na tych BIN-owskich przystankach i niech to będzie reklamą firmy, że przesiadywanie na ich przystankach powoduje zatrzymanie się w czasie ;)
Wszyscy znacie Pałacyk Trojanowskich, który na moim blogu pokazywany był na wszelkie możliwe sposoby

i o każdej porze roku. Dziś chciałbym pokazać inny uroczy obiekt, zaprojektowany w tym samym stylu, jednak wybudowany sporo wcześniej, bo przed 1867 rokiem. Jak podpowiedział mi Robert S, którego opinię bardzo cenię, pałacyk zbudowany został przez Władysława Trojanowskiego, założyciela osady Trojanów , a w ostateczności Aleksandrowa Kujawskiego. Tak więc oba budynki mają ze sobą wiele wspólnego, wbrew mojej wcześniejszej opinii. Budynek stoi w centrum miasta, opodal dworca i wygląda na to, że kiedyś musiał służyć wyższym celom.

Pisząc kiedyś, mam na myśli początek XX wieku, bo po II wojnie mieściły się tu biura pewnej firmy, która
niektórym kojarzyła się ze spaniem. Jak to mówił pewien listonosz " Społem bo za późno wstołem"
Dopóki w budynku urzędowano, podtrzymywano jego stan na poziomie dostatecznym ale bez uroku. Kiedy
firma zaczęła podupadać, obiekt także dużo stracił na swej urodzie.

Obecnie budynek ma swoich właścicieli, choć nie wiem czy prawowitych spadkobierców czy został kupiony przez miłośników tego typu pamiątek i tu za niewiedzę swoją przepraszam, mając nadzieję, że odezwie się ktoś kto na ten temat wie więcej. Mam tu na myśli wiernych sympatyków mojego bloga: Roberta i Jerzego ;)
Pałacyk jest na prawdę uroczy, lecz ma jedną wadę z racji swego położenia, nie można go obfotografować
w innej porze jak zimą a i dostęp do niego jest utrudniony z racji tej, że jest to teren prywatny i zamknięty.

Od kilku lat mozolnie właściciel siłuje się z restauracją tego cudeńka, jednak proces ten przebiega powoli.

Przyczyn nie znam, mogę się jedynie domyślać. Tak czy owak jestem pełen podziwu. Szkoda, że otoczenie
sąsiedniej posesji nie współgra z charakterem i urodą obiektu. Śnieg jest PIĘKNY !

Jeszcze zima się nie skończyła, lecz patrząc na to zdjęcie powyżej (zrobione wcześniej), można za zimą
zatęsknić, mimo posiadania ciepłolubnej natury.

To zdjęcie wyżej, zrobione zza solidnego kutego płotu. Kiedy drzewa wiosną ubiorą się w liście, fotografować będzie znacznie trudniej.

...a już z ulicy, stanie się to prawie niemożliwe.
Tu powyżej, fotka ze stycznia tego roku. Piszę to celowo, abyście moi drodzy nie myśleli, że żyłem w fotograficznej hibernacji i błogim lenistwie a ponadto, zdjęcia mają różną tonację kolorystyczną i są robione w trzech różnych dniach ;))

Żeby było jeszcze ciekawiej - wyżej fotka z kwietnia 2008 roku, przycięta maksymalnie z powodu braku możliwości podejścia bliżej i drzew po bokach ograniczających kadr. Nowe okna wstawione. :)

Ciekawy jestem, czy Wam się ten pałacyk podoba, czy mielibyście tyle samozaparcia aby podjąć się renowacji a potem w takim budynku zamieszkać ?

ZaguBIN Przystanków Aleksandrów Kujawski

2011-02-09T23:50:00.005+01:00

We wsi Zagu-BIN , zwanej tak przez naszego krajana Edwarda Stachurę, gdzieś zagubiłem swój przystanek.
Znalazłem wreszcie, tylko nie wiem na którym na chwilę przysiąść aby skutecznie dojechać do celu :) .....

BIN to największa firma w Aleksandrowie, powstała na gruntach dawnych innych firm. Zakład ma ponad dwudziestoletnią tradycję a jej współwłaścicielem a zarazem prezesem jest Pan Zygmunt Krzemiński.
To nie jest reklama firmy, po prostu będąc na spacerze skorzystałem z chwilowych przebłysków ładnej
pogody i postanowiłem zza płotu okalającego tę firmę, pstryknąć parę fotek. Zafascynowały mnie te nieregularne linie wystawionych eksponatów i chciałem to pokazać aby na blogu nie budować wrażenia, że
Aleksandrów Kujawski, to tylko stare rozwalające się cegielnie, magazyny itp..BIN to prężna firma znana w
kraju i poza granicami, widać duży kapitał. Szkoda jednak, że duży kapitał jest w tak niewielu gospodarnych
rękach, może wtedy zaistniały by pomysły na zagospodarowanie niektórych upadających zakładów pracy.

Firma głównie produkuje silosy do przechowywania zboża i inne urządzenia rolnicze ale produkuje też wiaty
przystanków autobusowych i innych. Prawda, że ładne ? ;))

Chór Aleksandra większy niż Chór Aleksandrowa

2011-01-27T16:33:00.006+01:00

Aleksander Blog Aleksandra ma na swoim blogu prawie 700 obserwujących. Ma też jeszcze dwa inne blogi.

na których jest ponad 500 obserwatorów. Widzę tam sporo znajomych emotikonek ;)
Dużo zdrowia mu życzę... Piszę to szczerze ;))

"Mam na imię Kazimierz Syn Stanisława, a oto dla państwa melodia: Czarno-biały świat Zabaawa? ! "

" I ty zostaniesz Indianinem" !

Pałac Trojanowskich i Drabina Strażacka

2011-01-25T11:43:00.001+01:00

Było wczesne przedpołudnie, w szkole odbywały się lekcje więc uznałem, że jest to odpowiedni moment aby

zrobić trochę zdjęć wewnątrz pałacyku. Głównie chodziło mi o klatkę schodową, która mnie zafascynowała swym urokiem jeszcze na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy to filmowałem jakieś wesele a młodej parze robiłem trochę zdjęć właśnie w tym wnętrzu. Urok tych schodów tak na mnie podziałał, że potem budując dom postanowiłem, też mieć w salonie takie schody w mniejszym wymiarze, bo tylko na jedną stronę.
Efekt tej miłości był taki, że potem musiałem zrezygnować z centralnego żyrandola, na rzecz bocznego oświetlenia, ponieważ w najwyższym miejscu salonu mam 7,5 metra wysokości, a do wymiany żarówki chciałem wzywać strażaków z rozsuwaną drabiną. Poradziłem sobie jednak z wymianą sam przy asekuracji żony i kolegi ;)

Wspaniale wyglądają kute detale poręczy schodów, dobra robota kowalska, kto dziś takie rzeczy robi?
Jeśli ktoś jednak takie cuda nadal kuje, to wyobrażam sobie ile to musi kosztować.

Tak czy owak wejście pałacyku nadal ujmuje swą urodą, chociaż widać już troszkę ślady bytności młodzieży szkolnej, nie są to jednak jakieś objawy wandalizmu, głupoty itp...Biorąc pod uwagę fakt, że jest to jednak w tej chwili budynek szkoły średniej, to ogólne wrażenie jest pozytywne. Zastanawiam się czy wzrosła świadomość młodzieży, czy jest ona bardziej dorosła, czy ktoś jednak tego wszystkiego konsekwentnie pilnuje hmm..

Tego samego dnia, postanowiłem wykorzystać fakt, że drzewa w parku są pozbawione liści i sfotografować nasz urodziwy pałacyk od strony północnej a więc od tej strony rzadko eksponowanej na zdjęciach i pocztówkach.

Trzeba powiedzieć, że możliwości pokazania pałacyku frontalnie - w pełnej krasie, bez widoku gałęzi drzew w kadrze są znikome, a latem stanie się to całkiem niemożliwe. Mimo, że korzystałem z szerokokątnego obiektywu, jedyną względnie czystą perspektywą jaką mogłem wykorzystać- jest widok dworku z ukosa.

I na koniec, jeszcze jedno ujęcie od południowego zachodu.....

I frontalne od południa, niemożliwe do pokazania bez użycia szerokiego szkła.
Są poza kadrem, lecz są na wyciągnięcie ręki -dwa potężne iglaki, które przy kroku w tył skutecznie pakują się w kadr ;)
I to by było na tyle, jak mawiał słynny prof.Stanisławski - od mniemanologii stosowanej. Obiecuję, że
następne zdjęcia dworku pokażę jak popadnie w całkowitą ruinę aby móc ronić krokodyle łzy nad losem
upadających zabytków :(

ŻARTOWAŁEM

Orzeł Biały Czerwona Gwiazda

2011-01-23T10:37:00.004+01:00

Wczoraj o godzinie 12-ej , zawyły syreny obwieszczając kolejną rocznicę wyzwolenia miasta z pod okupacji

hitlerowskiej, przez Armię Czerwoną. Uroczystość złożenia wiązanek kwiatów, podobnie jak w latach ubiegłych miała miejsce na cmentarzu parafialnym, pod pomnikiem poległych w obronie ojczyzny oraz pomnikiem żołnierzy radzieckich.

Obecny był burmistrz miasta: Pan Andrzej Cieśla, jego zastępca Pan Jerzy Erwiński oraz inni przedstawiciele władz miasta. Niestety coraz mniej przychodzi kombatantów, świadków tamtych wydarzeń - taka kolej losu. Po złożeniu wiązanek, burmistrz z dobrze sobie znaną charyzmą, wspomniał fakty z historii wyzwolenia miasta. Mógłby tak opowiadać do woli - toż to historyk, ale dokuczliwe zimno zaczęło się wszystkim dawać we znaki, mimo że temperatura sięgała zaledwie -1 stopień.

W tym roku, na uroczystości zabrakło przedstawicieli z Rosji. Mieszkańców miasta też nie było.
Kilka osób, porządkowało w pobliżu groby swoich bliskich, zupełnie nie zwracając uwagi na miejską delegację. Mam wrażenie, że tego typu wydarzenia tracą swoje znaczenie. Ludzie żyją własnymi problemami, są zagubieni a historyczne przewroty pozbawiły ich zupełnie złudzeń co do tego co jest czarne a co białe. Tak to jest, jak się obala stare "niesłuszne" pomniki a potem próbuje się na siłę odbudować kultywowanie dawnych historycznych faktów. Niestety same dobre intencje obecnych władz miasta nie wystarczą, nic się już nie wróci.

Jeszcze kilka lat a takie uroczystości będą się odbywać w internecie, krótką wzmianką na miejskim portalu.
Ciekawy jestem jak to się odbywa w waszych miejscowościach i czy takie rocznice jeszcze są
świętowane?
....a pogoda na zdjęcia była paskudna ;)
Pozdrawiam serdecznie ;)

Cegielnia Aleksandrów Kujawski

2011-01-11T17:11:00.005+01:00

Wczoraj była ładna pogoda, było słonecznie i temperatura w okolicach zera stopni. Postanowiłem więc....

wybrać się, na fotografowanie starej aleksandrowskiej cegielni. Warunki do fotografowania wewnątrz były nieciekawe, zewsząd kapała woda - powstała z topniejącego śniegu, prześwity światła z pustych otworów okiennych i spore kontrasty. Mimo to, statyw (jak zwykle) był mi niepotrzebny ;) Czasy w okolicach 1/40 sek, przysłona 5,6 , ISO 200.

Powyższe zdjęcie z sierpnia tego roku - co oczywiście widać ;)

Jak widać trawa i śnieg, skutecznie maskują wszędobylski brud i gruz

Poniżej jest wątek wspomnieniowy- historyczny, dla potomnych. Kto nie jest zainteresowany - może nie czytać ;)

Budynek grozi zawaleniem, może wytrzyma jeszcze jedną zimę

Widok od strony wschodniej, od ulicy Wyspiańskiego z 2009 roku z kwietnia z Canona 30D

Historia cegielni jest prawie tak długa, jak długa jest historia naszego miasta. Prawdopodobnie.., pobudował ją hrabia Edward Trojanowski, choć nie wiadomo dokładnie w którym roku a zarejestrowana została oficjalnie dopiero w 1912 roku. Fabryka dawała zatrudnienie około stu pracownikom -tu powołuję się, na pisemne opracowania stworzone przez Pana Roberta Stodolnego, który ten temat badał dogłębnie. Czytaj TU
Cegielnia nie funkcjonuje od kilkunastu lat, choć pamiętam czasy jej świetności z lat sześćdziesiątych, kiedy to wagonikami i małą lokomotywką, dowożono glinę z urobisk położonych tuż za parkiem tj. około 800 metrów od cegielni . Jako dzieci, próbowaliśmy uczepiać się wagoników i w ten sposób dokonywały się nasze pierwsze podróże. Pociąg z gliną jechał od urobiska, wzdłuż płotu oddzielającego teren Technikum Ogrodniczego i parku, przejeżdżał w poprzek ulicę Wyspiańskiego i podążał w kierunku cegielni między ogrodzeniami domów. Jeszcze nie tak dawno, na ulicy tkwiły znaki drogowe, ostrzegające o przejeździe kolejowym.
Glinę na potrzeby cegielni wydobywano też obok zakładu, od północnej jego strony, choć urobisko to było mniejsze, ale odkąd pamiętam wypełnione było wodą. Tam też, oraz w parku, ja i wielu moich kolegów, nauczyliśmy się pływać, choć kąpiel w tych miejscach była zabroniona. Dziś wszystkie urobiska są zasypane, na ich miejscu rosną krzaki i chwasty i jest też boisko do gry w piłkę i plac na organizację piwnych pikników. Po kilkunastu hektarach wody, zostało tylko w parku małe oczko wodne a pamiętam jak tworzono projekty zbudowania w tym miejscu miejskiego kąpieliska. No cóż, pomysłów na kąpieliska w Aleksandrowie było więcej, ale o tym może przy innej okazji.
Powolny upadek cegielni zaczął się w okresie wynalezienia i budowania fabryk produkujących beton komórkowy, czyli powszechnie znanego gazobetonu, suporexu itp...Wydobywanie gliny, jej dowóz do cegielni, wypalanie cegły, stało się nieopłacalne. Z upadkiem cegielni, pracę straciło wielu jej pracowników, część zmieniła pracę i przeszła do Betoniarni, niektórzy do zakładu produkującego pustaki, czyli Solbetu. Do dziś, obok zakładu stoi budynek mieszkalny byłych pracowników cegielni, jego stan fizyczny też nie jest ciekawy. Pozdrawiam serdecznie!

Powyżej, zdjęcie płotu okalającego kościół Przemienienia Pańskiego w Aleksandrowie z cegłą zawierającą logo cegielni. Poniżej natomiast, herb rodziny Trojanowskich, założycieli cegielni - na murze kościoła.
Oba zdjęcia dodano 07.03.2011 roku.

Moje miasto nocą

2011-01-08T08:37:00.002+01:00

xx

xx

Dworek zimą

2011-01-06T11:16:00.003+01:00

Zima nadal trzyma a ja jestem ponownie głodny fotografowania ;) Ten czas fotograficznej abstynencji chyba

dobrze mi zrobił - pozwolił pozbierać myśli, zastanowić się nad inwestycjami, a także pozwolił nadrobić zaległości w innych dziedzinach, wszak nie samą fotografią człowiek żyje :)

Wczoraj, oddając auto do zaprzyjaźnionych mechaników ;) na przegląd, postanowiłem wykorzystać wolną
godzinę i skierowałem się do parku aby złapać trochę zimy na fotografiach. Słońce pokazywało się na
5 minut, potem znikało na długo za zamglonymi chmurami, więc warunki były bardzo zmienne - co widać na zdjęciach. Ważnym jest, że ruszyłem w końcu tyłek, i przerwałem ten "okolicznościowy" urlop fotograficzny - do czego Was też serdecznie namawiam. ;)

To, że zdjęcia wychodzą przeciętne, mnie to akurat nie martwi. Dla mnie, najważniejszym jest obcowanie z przyrodą, przeżywanie ulotnej chwili, podziwianie tego co mnie otacza i samo fotografowanie a zdjęcia jak zdjęcia - te nasze są dla nas zawsze najpiękniejsze ;))

Tu jedna mała uwaga: nie piszmy, ani nie mówmy o tym nikomu - oni się nie znają :))

Budynek internatu i Zespołu Szkół Zawodowych - dawniej Technikum Ogrodnicze

Totalne zamglenie. Widok na osiedle Parkowa.

Jak moi drodzy u Was to przebiega, czy wyszliście już z zimowej hibernacji, czy czekacie na bardziej pogodne dni ?
Pozdrawiam serdecznie i czekam na Wasze opinie ;)
x

Świątecznie :)

2010-12-23T00:12:00.001+01:00

Z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia,

życzę wszystkim sympatykom mojego skromnego bloga,

oraz mojej niewątpliwie przesympatycznej osoby ;)

spędzenia tych radosnych dni, w miłej rodzinnej atmosferze:)

Długi zimowy spacer ;)

2010-12-17T20:31:00.004+01:00

Zdecydowałem się przedwczoraj, na zimowy spacer, nie bacząc na termometr, na którym poziom płynu

wskazywał minus dwanaście stopni. W tym celu podjechałem autem pod Tesco i zaparkowałem. W samochodzie było ciepło, żal było wychodzić, ale jak spacer to spacer, klamka zapadła ;) Postanowiłem sfotografować dworzec zimową porą. Udałem się więc, w kierunku kładki, do której z parkingu miałem całe 30 metrów. Już po trzech minutach, było mi zimno w dłonie, więc zrobiłem parę ujęć, na widok których
usta wykrzywiły mi się - jak po ciepłej wódce.

Nie zrażony niepowodzeniem, udałem się do samochodu, którym przebyłem odległość równą długości dworca, czyli jakieś 250 metrów i ponownie z żalem go opuściłem. Jako, że auto musiałem zaparkować na ulicy, więc do drugiej kładki, zmuszony byłem dojść o własnych siłach około 70 metrów, co w zimowych warunkach jest nie lada wyczynem ;) Tym razem, w dłonie było mi zimno już po dwóch minutach. Postanowiłem więc, zrobić szybko kilka ujęć i nie patrzeć wcale na wyświetlacz . Ponowny grymas ust
wykonany na takim mrozie, mógłby zagościć na mojej twarzy na stałe.

Zgrabiałymi dłońmi, schowałem do torby aparat i udałem się pieszo w kierunku auta, które niczym mojego
dziadka koń po jarmarku, samo zawiozło mnie bez kierowania do domu.Widać, że jemu też, ten spacer się nie podobał ;)
Wnioski ze spaceru:
1.Widać, że dworzec o godz 19-ej żyje i tętni życiem ;)
2.Śnieg może mieć kolor morski lub podobny ;)
3.Metalowy statyw wyziębia ręce i trzeba go rozkładać i składać :)
4.Padający drobny śnieg szumi jak 6400 ISO w Panasie
5.Na kładkę dla pieszych nie można wjechać samochodem ;) .

Inne moje zdjęcia przedstawiające dworzec są Tutaj

Żyję i żywię ;)

2010-12-09T10:22:00.005+01:00

Czasami.., człowiek musi dać znać o sobie, że żyje ;) i ma się dobrze, a że nie ma fotograficznego natchnienia, to już inna sprawa. Jak tu mieć natchnienie, skoro rano jest ciemno, wracamy z pracy jest ciemno, a w...

....wolnym od pracy dniu, niebo jest szare i zasnute chmurami, jak poniżej 5-ego grudnia godz.13-ta

Ktoś powie - można przecież robić nocne zdjęcia. Tak, tylko trzeba mieć co fotografować. Gdybym mieszkał w wielkim mieście, fotografował bym wystawy sklepowe, ludzi na przystankach, albo ładne kawiarniane stoliki, jak tu poniżej ;)

Mieszkając na wsi, skazany jestem na fotografowanie tego, co mam za oknem, gdyż każde opuszczenie domowego ciepła, to prawie jak wyprawa arktyczna.Chociaż w tej chwili nie ma wielkich mrozów, to i tak wszystko się układa przeciw nam ;) Wszystko nas (mnie) zniechęca, już sam wyjazd autem z garażu sprawia
przykrość, jazda autem nie należy w takich warunkach do przyjemności, a potem nie ma gdzie tego pojazdu zaparkować itd... Dość jednak narzekania, znając siebie parę lat ;) wiem że przechodzę okresowe fotograficzne klimakterium i szukam dla siebie usprawiedliwienia. Basta !

Za oknem kuchni mam taki widoczek. Lubię patrzeć na te harcujące ptaszki poszukujące w karmniku smakołyków. Dokarmiamy je, różnymi nasionami i tłuczonymi orzechami włoskimi. Wspaniały widok, sprawiający wiele radości.

Wszystkie fotki z ptakami, zrobione są dziś rano, przez podwójną szybę w kuchennym oknie, proszę więc wybaczyć mi ewentualne niedociągnięcia co do kontrastu lub ostrości. Czasy, przy ISO 1000 wychodziły mimo wszystko nieciekawe - 1/40 sek, co przy fotografowaniu tych ruchliwych osobników jest mordęgą.
Karmnik jest blisko okna, więc 18-105 plus polar, musiał wystarczyć, z resztą dłuższego szkła nie mam ;)

Wczoraj, zostałem poruszony straszną wiadomością. Otóż.., blisko Aleksandrowa- 4 km , ( Służewo) zaginęła 14-letnia dziewczynka. Prawdopodobnie została potrącona przez samochód i kierowca (bydle) ją gdzieś zabrał a rower wyrzucił w pole. Trwają poszukiwania. Straszne! Współczuję rodzicom :(
Więcej można zajrzeć tutaj ZAGINĘŁA
I tutaj WZNOWIONO

Pozdrawiam wszystkich obserwujących,czytających, piszących i ciocię z Kaniewa ;)